Pardaf is een Antwerpse tweedehandswinkel gespecialiseerd in merkkleding, designerstukken en accessoires voor dames, heren en kinderen. De winkel bestaat sinds 1973 en bevindt zich in de Gemeentestraat vlak bij Rooseveltplaats. Je vindt er zowel vintage als recente mode van merken zoals Prada, Armani, Levi’s en Essentiel. Charlotte Vrydaghs is derde generatie bij Pardaf en runt de winkel sinds 2020.
Dag Charlotte! Je hebt Pardaf overgenomen van je bompa. Vertel eens hoe dit allemaal gelopen is.
“Eigenlijk was het de zus van mijn bompa die de winkel heeft opgericht. Kort daarna is mijn bompa mee ingestapt en rond 1990 kwamen mijn ouders daar dan ook bij. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, is mijn papa in de zaak gebleven. Zelf ben ik vanaf mijn achttiende mee beginnen werken.”
Wat sprak je aan om op je achttiende al bij Pardaf aan de slag te gaan?
“Ik wist dat al van kinds af aan aangezien ik me altijd enorm thuis voelde in de winkel. Zodra ik klaar was met school, wilde ik er dan ook zo snel mogelijk invliegen. Ik heb nog een jaartje gestudeerd — of eigenlijk vooral van het studentenleven geproefd (lacht). Dat was superfijn, maar uiteindelijk voelde dat voor mij niet waardevol genoeg. Wij zitten ook in zo’n specifieke niche. Tweedehandskleding heeft een heel eigen systeem, met commissies en specifieke percentages. Dat leer je niet zomaar op de schoolbanken.”
“In 2019 is mijn vader jammer genoeg overleden. Het plan was toen dat ik de zaak verder zou zetten samen met mijn bompa. Hij was al op leeftijd, maar bleef altijd betrokken achter de schermen. Hij vond het fijn om nog mee na te denken en zich ermee bezig te houden.”
En wanneer was het moment daar dat je de zaak effectief hebt overgenomen?
“Tijdens de coronaperiode. Niemand wist toen wat er precies aan het gebeuren was. Er hing enorm veel angst en onzekerheid in de lucht. Op een bepaald moment dachten we zelfs dat we er misschien niet meer zouden uit geraken. Ik herinner me nog dat we tijdens de eerste lockdown al een maand gesloten waren. Mijn bompa belde me op en zei dat hij het niet zag zitten om de winkel verder te zetten. Voor hem werd die onzekerheid te zwaar. Toen heb ik eigenlijk meteen beslist: ik ga het doen.”
“We hebben toen nog wel afgesproken dat hij mij alles zou uitleggen wat ik niet kende. Het had gewoon heel jammer geweest moest zo’n mooie familiezaak verloren gaan. Ik zat zelf uiteraard ook met onzekerheden door de coronaperiode. Waar ik bijvoorbeeld over twijfelde, was of mensen nog zouden terugkomen wanneer de winkels opnieuw open mochten. En effectief: veel klanten bleven in het begin weg. Het was absoluut geen evidente periode, maar uiteindelijk is het toch gelukt.”
Wat wilde jij veranderen aan het familiebedrijf toen je zaakvoerder werd?
“Enkele jaren voor corona hebben we het hele bedrijf geïnformatiseerd. Daarvoor gebeurde alles nog op papier. Dankzij die digitalisering werd de wachttijd voor klanten gehalveerd en konden we ook twee personeelsleden uitsparen. Dat was dus echt een positieve stap. Maar het vraagt wel moed om ineens zo’n volledige omschakeling te maken. Het eerste jaar waren we voortdurend foutjes aan het zoeken en systemen aan het bijsturen.”
“Tijdens corona was voor mij de belangrijkste beslissing uiteindelijk om van boekhouder te veranderen. Plots moest ik alles zelf begrijpen en begon ik echt alles onder de loep te nemen. Ik heb uren bij de boekhouder gezeten en ontzettend veel vragen gesteld. Ik heb toen bewust gekozen voor iemand die mij daarin echt begeleidde en de tijd nam om alles uit te leggen. Ik stond er plots alleen voor, dus ik wou echt iemand die mij kon bijstaan. Tot op vandaag pluk ik nog altijd de vruchten van die keuze voor de juiste boekhouder.”
In een familiebedrijf kan het moeilijk zijn om de balans te vinden tussen traditie en vernieuwing. Hoe ga jij hiermee om?
“Eén van de grootste verschillen is de mindset rond investeren en kansen grijpen. Mijn vader en bompa waren eerder voorzichtig. Ze hadden een goed draaiende zaak met een trouw klantenbestand, waardoor ze niet echt risico’s namen wat betreft veranderingen of investeringen. Ik vind dit wel een meerwaarde. Ik zie sneller opportuniteiten en durf risico’s nemen. Dat kan gaan over kleine investeringen en samenwerkingen. Ik ben al meerdere keren creatieve samenwerkingen aangegaan, gewoon omdat ik het interessant vond of omdat ik er iets uit kon leren. Dat zou vroeger veel minder snel gebeurd zijn. Er was toen meer de gedachte dat alles direct iets moet opbrengen.”
Welk advies zou je geven aan anderen die een familiebedrijf gaan overnemen?
“Stel je grenzen. Ik was vroeger heel nieuwsgierig en wilde graag begrijpen hoe alles werkte. Maar vaak kreeg ik dan te horen: “Dat is voor later.” Of: “Nu is dat nog te veel, eerst moet je dit en dat al onder de knie hebben.” En dat werd dan telkens vooruitgeschoven. Het idee was goed bedoeld, want het bedrijf is al druk genoeg: winkel, personeel, facturatie… en ze wilden me niet overladen met informatie. Maar op een bepaald moment kwam “later” er plots , en toen moest ik het allemaal tegelijk opnemen zonder dat ik daar echt stap voor stap in gegroeid was. Op een bepaald moment gaat het aan jou zijn, dus dan moet je het kunnen.”
Een laatste: is je bompa trots?
“Ik denk het wel. In het begin was het voor hem ook een verrassing dat de zaak zo goed bleef draaien en opnieuw echt op gang kwam. Hij heeft mij niet alleen zien opgroeien als persoon, maar ook echt zien groeien binnen het bedrijf. Van iemand die vooral veel vragen stelde en afwachtend was, ben ik geëvolueerd naar iemand die zelf beslissingen neemt. Ik vraag hem soms nog steeds om zijn mening, maar uiteindelijk is het wel mijn visie die de doorslag geeft. Dat is een dynamiek die voor ons goed werkt. Hij is heel tevreden met hoe alles verlopen is.”
