Het noodlot slaat de laatste twee jaar stevig toe bij Anik Simons. In oktober 2024 overleed de man van haar leven, op het toppunt van zijn kunnen. Brik Van Dyck vierde triomfen met de mee door hem opgerichte Sven De Ridder Company, schreef mee aan Knokke Off, bedacht grappen voor de eindejaarsconference van Kamal Kharmach. En toen sloeg plots die zeldzaam snel woekerende ziekte toe. Op amper zes weken was Brik er niet meer. De theater- en televisiewereld was in diepe rouw. Voor Anik stortte haar wereld in. “Ik ging helemaal onderuit”, vertelt Anik, die Brik toen omschreef als “de liefde die je maar één keer in je leven tegenkomt”. En nu blijkt dat het verlies ook impact heeft op haar andere passie…
Anik is begonnen met een totale uitverkoop bij Lederwaren Jama, dat de deuren sluit. “Jama is nog een typische ‘maroquinerie’, zoals ze dat vroeger noemden. Een winkel met handtassen, portemonnees, paraplu’s, reisartikelen, aktentassen. Met de winkel heb ik een heel nauwe band. Mijn grootmoeder richtte het winkeltje in de Statielei in Mortsel op in 1950. Zoals dat toen ging, werd de winkel genoemd naar mijn grootouders: Jama staat voor Jan en Madeleine. Het was oorspronkelijk klein, tot mijn opa overleed en mijn oma op haar 52ste weduwe werd. Dat was ook mijn leeftijd toen ik Brik verloor. En net als bij mij was voor oma de klap te zwaar. Mijn mama nam Jama over en bouwde het meteen uit tot een grote zaak.”
Uitstervend ras
Tien jaar geleden nam Anik als derde generatie de zaak over. “Dat was aanvankelijk niet mijn bedoeling. Ik studeerde communicatie en was niet van plan de winkel over te nemen. Maar het was hun levenswerk. Ik voelde dat het voor hen belangrijk was. En zo begon ik dertig jaar geleden toch in de zaak. Dertig jaar lang, elke dag: gaandeweg werd het liefde en passie die ik voelde voor de winkel. En nu komt daar een einde aan. Natuurlijk is dat heel emotioneel en heb ik er goed over nagedacht. Een familiezaak stop je niet zomaar. Maar sinds het overlijden van Brik is de fut eruit bij mij. Sedertdien kon ik het amper nog opbrengen om in de winkel te staan. Gelukkig heb ik uitstekend personeel om dat op te vangen.”
”Een familiezaak stop je niet zomaar. Maar sinds het overlijden van Brik is de fut eruit bij mij. Sedertdien kon ik het amper nog opbrengen om in de winkel te staan”
Anik Simons“Als ik hier ben, sta ik te huilen”, vertelt Anik. “Het lukt niet meer om gewoon praatjes te slaan. Soms gingen klanten gewoon terug buiten, omdat ze zagen hoe ongelukkig ik was en niet wisten hoe daarmee om te gaan. Anderen wilden me troosten en knuffelen, maar daar ging ik nog meer van huilen.” Naast de emotie is er ook de nuchtere economische realiteit. Een ‘maroquinerie’ was vroeger een begrip in de beste winkelstraten, maar nu weet amper nog iemand wat het woord betekent. “Het is een uitstervend ras en dat is heel jammer. Mijn ouders hebben nog de gouden jaren gekend, maar de komst van internet heeft alles veranderd.”
Online concurrentie
“Mijn mama had de zaak veertig jaar. Ze zag met hard werken de inkomsten elk jaar stijgen en op den duur stond er vijf man in de winkel. Ik zie het al tien jaar elke keer verminderen en vandaag kunnen we het redden met één of twee mensen in de winkel. We verkopen kwalitatieve producten die jaren meegaan. Maar eender welk artikel dat ik heb, kan je online goedkoper vinden. Weet je dat ik mensen over de vloer kreeg die artikelen kwamen bekijken, alle nodige informatie vroegen en kregen, om dan buiten te stappen met de boodschap dat ze voldoende wisten en online gingen kopen? Dat is heel frustrerend.”
