De Floraliënlaan ruikt sinds kort naar vers zuurdesembrood. Dat is te danken aan Rafaël Verheyen (28), die zijn garage ombouwde tot een bakkerij. Kartonnen dozen maakten plaats voor een grote oven, oude fietsen voor een broodrek en zakken bloem. Het voormalige rommelkot heet nu Bakkerij Flor.
Rafaël kent de stiel al langer. Zijn eerste kennismaking met het bakkersleven was bij Lebleu, de bekende bakkerij in Berchem die in november sloot. “Na mijn studies hotelmanagement besefte ik dat dat het tijd was om dingen te doen die ik nog nooit had gedaan, maar waarvan ik ook wist dat ze niet mijn carrière zouden worden”, vertelt Rafaël. Zo kwam hij bij Lebleu terecht. Meteen merkte hij dat het een veeleisend beroep is. “Maar ook een heel mooi. Iedereen werkt samen om de winkel om 7 uur te kunnen openen met een volle toonbank”, legt hij uit. “Klanten komen binnen, ruiken vers brood en zijn gelukkig.”
Van olijfboer tot bakker
Daarna op zijn lijstje: een culinaire reis door Italië. “Niet om er te ontspannen, maar om me er nuttig bezig te houden. Italië is een land met veel respect voor ingrediënten. Kwaliteit en ambacht staan er centraal. Daar wou ik van leren.” Overtuigd dat hij bakker zou worden, was Rafaël op dat moment nog niet. Hij belandde eerst bij een Siciliaanse olijfboer, later bij een wijnboer op hetzelfde eiland, nog later op een zelfvoorzienende boerderij in Calabrië. Pas daarna begon hij als hulp in een Napolitaanse zuurdesembakkerij, de enige van de stad.
“Mijn zuurdesembroden, zonder artificiële gist, zijn pas na 36 uur klaar. Brood dat je in de supermarkt koopt, is ongezond”
Rafaël Verheyen (Bakkerij Flor)“Opnieuw was de bakkerij hard werken. Zes op zeven dagen, twaalf uur per dag, stond ik er panettones te bakken. Pompeï was vlakbij en heb ik niet kunnen bezoeken. Zo weinig vrije tijd had ik”, herinnert Rafaël zich. Toch deed hij het nog steeds graag, dus wist hij genoeg. “Brood bakken is een service die je mensen biedt. Dat wou ik blijven doen. Naast de liefde voor brood, vond ik in Napoli trouwens ook de echte liefde: mijn vriend.”
Garage
Terug in Berchem besloot Rafaël om geen bestaande bakkerij over te nemen. “Dan zullen klanten je werk altijd vergelijken met hoe het vroeger was”, beseft hij. Maar ondernemerszin heeft hij wel. Tijdens zijn reis vulde hij notitieboekjes met inspiratie: van originele servetten die hij in restaurants zag tot elegante ramen. Zo ontstond het idee om de garage van de cohousing waar hij met twee vrienden woont, op het idyllische domein waar vroeger het statige Hof ter Schrieck stond, om te bouwen tot zijn eigen zaak. Bakkerij Flor verwijst naar de straatnaam: de Floraliënlaan.
Vorig jaar in juli begon Rafaël met de verbouwing. Hij brak de vloer uit en goot nieuw beton. Er kwam ook een glazen aanbouw om meer ruimte te creëren. Het meeste deed hij zelf, met hulp van zijn vader, die architect is. De inrichting, ook de oven, zocht hij tweedehands. Vier maanden later, in november, bakte hij het eerste brood voor de verkoop. Vandaag is het zijn voltijdse job.
Voorlopig bakt Rafaël uitsluitend voor bedrijven. De tafelbroodjes bij restaurant Nectar op de Antwerpse Leopold de Waelplaats komen uit zijn oven, net als die van de nieuwe bistro Orbit in de Lange Koepoortstraat en het toastbrood van Citta in Edegem. De bakker droomt van een eigen winkel, waar iedereen een broodje kan komen kopen. Momenteel kan dat niet omdat het pand er nog niet voor vergund is. “De buurt deelt mijn droom. Ze staan bijna op het raam te kloppen”, meent hij. “Een automaat op de stoep zou een mooie tussenoplossing zijn. De ligging aan het drukke fietspad is daar ideaal voor.”
De laatste jaren hangen steeds meer bakkers hun schort aan de haak onder de druk van supermarkten. Rafaël vreest die concurrentie niet. “Mensen beginnen te beseffen dat je de ingediënten van een wit brood dat in een halfuur gerezen is, niet wil kennen. Mijn zuurdesembroden, zonder artificiële gist, zijn pas na 36 uur klaar. Brood dat je in de supermarkt koopt, is ongezond.” Zuurdesem is voor Rafaël dan ook niet zomaar een hype. “Het voordeel ervan is dat het makkelijker verteerbaar is en je je sneller verzadigd voelt.” De bloem waarmee Rafaël bakt, komt uit België of Frankrijk.
De jonge bakker heeft nog meer dromen. “Voorlopig bak ik enkel broden en focaccia’s. Ook in gebakjes wil ik me verdiepen”, zegt hij. En Italië? Daar reist hij nog geregeld naartoe. “Het land blijft me inspireren.”
