Yannick Gyssens, voorzitter van Perstablo, de sectorvereniging van de dagbladhandel, wil op onze vragen antwoorden. Op één voorwaarde: het mag niet stigmatiserend zijn. Je kan er niet naast kijken dat mensen uit de Indische gemeenschap veel krantenwinkels overnemen. “Sommigen doen het goed, anderen slecht. Dat is bij de Belgen ook zo”, zegt hij.
Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld Dagbladhandel Ann in Grobbendonk, een grote krantenwinkel in de Leopoldstraat met heel veel wenskaarten, boeken en schoolbenodigdheden. Een hechte ontmoetingsplaats voor de hele buurt. Toen bekendraakte dat Ann naar een overnemer zocht, hadden veel mensen schrik. In oktober 2024 namen Navdeep Kaur en haar man Varinder Singh de dagbladhandel over. Ann, die eigenlijk nog zeven jaar moet werken maar het wat rustiger aan wou doen, komt nog twee dagen meehelpen. De geest van de vroegere Dagbladhandel Ann is ongewijzigd. Navdeep en Varinder doen het op dezelfde klantvriendelijke manier. In plaats van de twee grote honden van Ann, die intussen gestorven zijn, komen nu soms de twee kindjes van Navdeep en Varinder over het deurtje piepen.
Andere regio
“Wij komen uit Puurs”, vertelt Navdeep. “Via een vriend die een krantenwinkel in Zandhoven heeft, hoorden we dat deze winkel over te nemen stond. Ann is een heel grote steun voor ons. Ik had eerst wel wat schrik, want Grobbendonk is een heel andere regio voor ons en dit is onze eerste winkel. We wonen nog in Puurs. Maar de mensen in Grobbendonk zeggen allemaal vriendelijk goeiedag en zijn ‘happy’ dat we weinig veranderd hebben aan hun vertrouwde dagbladhandel.”
Ik had wel wat schrik, maar de mensen in Grobbendonk zeggen allemaal vriendelijk goeiedag
Navdeep Kaur, Dagbladhandel Ann
Navdeep doet het graag. “Elke dag komen er nieuwe magazines binnen. We hebben ook heel veel wenskaarten. Dat aspect vind ik leuk. Het zijn wel lange dagen. Normaal zijn wij open van 5 uur ‘s morgens tot 19 uur ‘s avonds. Nu in onze vakantie zijn we tijdelijk van half 7 tot 19 uur open, maar over enkele weken schakelen we weer over naar vijf uur ‘s morgens.”
Yannick Gyssens heeft zelf een dagbladwinkel in Dendermonde. Vanuit zijn eigen ervaring kan hij zien wat er de jongste decennia allemaal veranderde. “Een krantenwinkel vandaag vraagt zoveel investeringen, door alle regels die de overheid oplegt, waardoor de winstmarges onder druk staan. Indiërs hebben een andere mindset. Die zijn het gewend om vijftien uur per dag te werken, om 1.500 euro per maand over te houden op het einde van de maand. ”
Sportweddenschappen
Volgens Gyssens doen sommigen het goed, en moet er bij anderen gewaakt worden of alles conform de wet verloopt. “Er zijn dagbladhandels die evolueren naar verdoken nachtwinkels. We zien soms illegale sportweddenschappen, illegale tewerkstelling en de verkoop van illegale vapes. De definitie van een krantenwinkel, zoals opgemaakt in 1977, heeft niets meer te maken met een krantenwinkel anno 2025. Naast de verkoop van rookwaren en de verkoop van nationale loterijproducten, moet er een minimumaantal titels van kranten en tijdschriften aanwezig zijn. Wetende dat er minimum 200 titels moeten aanwezig zijn om een licentie sportweddenschappen te krijgen, kan je stellen dat veel dagbladhandels die rond de 200 titels draaien eigenlijk pseudo-perswinkels zijn. Het is bijvoorbeeld niet normaal als je magazines van vijf maanden oud in de rekken ziet.”
“Door minister Frank Vandenbroucke (Vooruit) kampen krantenwinkels bovendien met een enorme accijnsdruk op rookwaren. Vroeger pakte de kleinhandelaar 9 procent winst op rookwaren, nu is dat nog 2 procent. Onlangs hebben we dan nog die investeringen moeten doen om alle rookwaren onzichtbaar voor de klant in gesloten kasten te bewaren. Ik had net een humidor met speciaal luchtvochtigheidssysteem aangekocht om sigaren optimaal in te bewaren. Maar hoe kan je sigaren verkopen als de mensen ze niet zien?”, zegt Yannick Gyssens.
Grote volumes
Waar de dagbladhandelaar nog wel wat aan verdient, zijn wenskaarten, drank, snoep en loterijproducten. “De winstmarge op postpakketjes is zeer klein, zo’n 20 cent per pakketje. Dan moet je al heel grote volumes draaien. Ik kan niemand in dienst nemen om vijf minuten naar een pakje te laten zoeken voor 20 cent”, zegt Yannick Gyssens. “De enige mogelijkheid om je boterham te verdienen is volume draaien, en dat kan alleen als je ruime openingsuren hebt. De meeste dagbladhandelaars werken twaalf uur per dag. Om 19 uur sluit ik mijn deuren, maar dan moet ik nog twee uur werken om alles in orde te zetten voor de volgende werkdag, zoals de kassa controleren. Mensen van andere origine hebben vaak een andere werkdiscipline. Ik ken er die op een matras op de grond achter hun winkel slapen, met een klein gasvuurtje erbij. Dat zijn vaak de uitbaters, niet de eigenaars. Die mensen willen nog 15 uur per dag werken voor een minimumloon en een dak boven hun hoofd.”
Tien jaar geleden waren er nog 4.200 krantenwinkels, vandaag nog 1.400. “Terwijl krantenwinkels zeer belangrijk zijn voor het sociaal weefsel in onze maatschappij. Het zijn ontmoetingsplaatsen. Ik zie het zelf in mijn winkel. Soms komen mensen iets kopen en staan ze er een kwartier later nog. We mogen de Indische mensen dankbaar zijn.”
Nog een andere reden van de overnamegolf is dat heel veel mensen die destijds een krantenwinkel begonnen of overnamen, nu de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt.
In dit dorp is krantenwinkel beste openluchtcafé
Dat krantenwinkels belangrijk zijn voor het sociaal weefsel, zie je bij dagbladhandel Casa Diana Shop in Zandhoven. Het wordt in de volksmond ‘het beste openluchtcafé’ genoemd. De overdekte picknicktafel naast de krantenwinkel zit vol. De meesten willen niet op de foto, maar vinden het wel heel belangrijk voor hun sociaal leven dat dit bestaat.
“We praten vooral over het werk”, zegt Sus. “Een blikje bier kost hier 1,80 euro, en je hebt een 33 centiliter, terwijl je op café minstens 2,30 euro betaalt voor een 25 centiliter. In een café kan je tegenwoordig geen sigaretten meer kopen. Hiervoor moet je wel in een krantenwinkel stoppen. Bovendien kunnen we hier buiten roken.”
Mocht deze krantenwinkel niet bestaan, zouden er veel meer mannen op café zitten
Alain Peeters
Phille Joris uit Pulle vindt ‘den boekenwinkel’ belangrijk om hier zijn ‘klapke’ te kunnen doen. “Wij spreken nooit op voorhand af. Maar je passeert hier en ziet iemand zitten, en stopt. De Indische uitbater is een voorbeeld van integratie. Hij heeft hier nu ook een mobiel toilet gezet naast de picknickbank. De haag was al helemaal kapot gepist.”
Alain Peeters komt geregeld sigaretten voor zijn tante kopen bij Casa Diana Shop en zet zich dan ook aan de picknickbank. “Mocht deze krantenwinkel niet bestaan, zouden er veel meer mannen op café zitten.”
“Veertien jaar in Kruidvat gewerkt”
Rupinder Kaur nam in juni 2021 dagbladhandel Het Krantenhuis in Nijlen over. Ze woont nog steeds in Deurne. “Maar die afstand valt mee. Meestal ben ik er op 25 minuten.”
Rupinder is nu 36 en had voordien veertien jaar in winkelketen Kruidvat gewerkt. “Mijn man had nachtwinkels. Ik wou graag ook zelf baas zijn. We wilden eerst een krantenwinkel in Kapellen overnemen, maar dat ging niet door. Via het internet kwam ik dan bij deze terecht.”
Het Krantenhuis is open van 6 uur ‘s morgens tot 18 uur ‘s avonds. “Ik heb nog een flexijobber die helpt. Het zijn lange dagen, maar het is combineerbaar met onze kinderen. Meestal is mijn man nog thuis als de kinderen van school opgehaald moeten worden. Mijn schoonbroer woont ook in, dus ik kan wel op wat mensen terugvallen.”
Rupinder Kaur spreekt perfect Nederlands. Ze is al helemaal thuis in de branche, merk je als een vertegenwoordiger van Coca Cola komt kijken naar een koelkast die vervangen moet worden. “Drank, snoep: dat zijn de zaken waar wij nog iets aan verdienen”, vertelt ze.
Het valt op hoeveel mensen sigaretten komen kopen. “Ik heb speciaal een gesloten kast op maat laten maken. Maar je ziet: mensen blijven veel rookwaren kopen, zelfs al zitten ze verstopt.”
Rupinder doet haar werk graag. “Het is afwisselend. Zeker als de klant vriendelijk is, doe ik het graag. Soms zijn de mensen minder vriendelijk, als je niet meteen hun postpakketje vindt. Tot mijn pensioen blijf ik dit niet doen, want het zijn lange dagen, maar ik heb geen spijt.”
