Het was op 16 september vorig jaar groot feest in woonzorgcentrum Vogelzang, want Clotilde ‘Tille(ke)’ Kraft blies zomaar eventjes 101 kaarsjes uit. Ze overleed vorige week vrijdagochtend in haar slaap. “Toen ik er de dag voordien op bezoek ging, vond ik haar met de billen bloot. Ik vroeg: ‘Awel, wat zit jij hier nu te lokken?’ Zij antwoordde met: ‘De Maarten, he’, verwijzend naar een van de weinige mannelijke medewerkers van Vogelzang. Ik zei: ‘Ja, voor hem wil ik mijn broek ook nog wel omhoog doen’. En lachen dat ze deed, zeker toen Maarten ook nog eens de kamer binnen kwam. Nadien is ze naar de kapper geweest en zijn we in de cafetaria nog iets gaan drinken. De volgende ochtend kreeg ik telefoon dat ze was ingeslapen”, vertelt Olga Fijalka, de jongste van vier kinderen van Tille.
Clotilde zag op 16 september 1924 in Herentals het levenslicht. Haar vader was een Duitser, haar moeder was afkomstig uit Vorselaar. “Haar tante baatte café ’t Chauffeurke uit op de Lierseweg, waar ze mee ging helpen. Maar op een bepaald moest ze met haar vader mee naar Duitsland, waar ze in Beieren terechtkwam. Daar leerde ze mijn vader (Rinko Fijalka, red.) kennen, een gedeporteerde Oekraïner, en is de romance begonnen. Mijn twee oudste broers Jos en Nest zijn in Duitsland geboren. Daarna is het hele gezin naar Wallonië verhuisd, omdat in de Borinage werk was in de steenkoolmijnen. Daar zijn mijn jongste broer Pierre en ik geboren.”
Volkshuis
Toen de mijnen in 1960 sloten, keerde het gezin niet veel later naar de Herentalse heimat terug. “Daar hebben ze na lang aandringen een café in de Sint-Jansstraat overgenomen en omgedoopt tot Romantica. Al een paar jaar later begonnen de socialisten aan ons moeders mouw te trekken om het Volkshuis over te nemen. Dat heeft ze eigenlijk de rest van haar leven gedaan, terwijl ze ook nog verschillende kleinkinderen heeft grootgebracht. Ze kwam alleen te staan toen mijn vader in 1993 tijdens roofingwerken op het dak een hartaderbreuk kreeg en overleed. Hij was toen 67 jaar.”
Niet veel later verhuisde ze naar een appartement in de Belgiëlaan, maar je kon haar de jaren nadien nog dagelijks in het centrum tegenkomen. “Toen ze daar ging wonen, moest ze niet langer op kleinkinderen passen, maar wel op de hond van haar kleinzoon. En ze gingen iedere dag haar Palmke drinken in den Druyts (nu Sportcafé Druyts, red.) of de Bistro (De Swaan, red.). En elke zondag ging ze met de schaal rond tijdens de mis. Ze ging telkens het parochieblad bussen. Dat heeft ze gedaan tot 2018. Niet veel later is ze naar Vogelzang verhuisd. Ook daar hield ze vast aan haar dagelijkse Palmke”, lacht Olga.
Gevuld leven
“Ik ben blij dat ze in haar slaap is vertrokken”, zegt de dochter. “Ze heeft een heel mooi en heel gevuld leven gehad. Zeker in het Volkshuis was het heel dikwijls feest. Er zaten een harmonie, een biljartclub en een jeugdclub, maar er waren ook dikwijls bonte avonden of toneelvoorstellingen. Ik heb daar zelf wel heel mooie herinneringen aan. We gaan haar allemaal enorm missen.”
