De klanten die op die eerste dag langskomen, zijn een mengeling van goede vrienden en toevallige bezoekers. Sommigen hebben bloemen meegebracht, anderen nog woorden van troost. Chef-kok Greet Verbeeck verloor op 22 december haar partner Fee Van Doorselaere, die ze haar rechter- en linkerhand noemt. Sindsdien bleef het restaurant dicht.
Cachet de Cire werd gemist. Geregeld deden geruchten de ronde dat Greet Verbeeck het restaurant weer zou openen. “Ik had mezelf voorgenomen om geen emotionele beslissingen te nemen”, zegt Greet daarover. “Ik wilde niet hals over de kop iets doen.”
Het leven na de dood van Fee
Fee Van Doorselaere had Cachet de Cire geopend in 1996. Aanvankelijk was het een koffiehuis op de Grote Markt. Sinds 1998 werkt Greet mee in de zaak. Na de verhuizing naar de Guldensporenlei voegden Greet en Fee een B&B toe aan het restaurant.
Fee, die ouder was dan haar levenspartner Greet, had al voor ze ziek werd gesuggereerd om de zaak te verkopen. “’Verkoop de bullen’, zei ze me. Fee zou met pensioen gaan en zag het al voor zich dat ze elke keer zou moeten inspringen, als weer iemand van het personeel niet was komen opdagen. Daarom was ik vorig jaar begonnen met loopbaanbegeleiding.”’
Microbe van het koken
Toch heropent Greet het restaurant. “De microbe van het koken heeft me overgehaald. Bovendien was Cachet de Cire een gemeenschappelijk project, dat ik na het heengaan van Fee niet verloren wilde zien gaan. Het concept is wel aangepast. Cachet de Cire heet nu Gastrobar Cachet de Cire. De kaart is beperkter, zodat ik zo veel mogelijk alleen kan doen. Vroeger had ik een keukenhulp die de msie-en-place deed. Ook Fee had hulp bij de bediening. Dat doen we niet meer. Ik kan geen vier mensen tegelijk aansturen.”
Over dat concept is lang nagedacht. Ook de mogelijkheid om er een wijnbar van te maken, werd overwogen. “Maar wat zou ik dan met mijn liefde voor het koken doen? Ik had het gevoel dat ik in een wijnbar zou moeten wachten op klanten die, nadat ze elders op restaurant zijn geweest, hier na 22 uur zouden belanden om nog een laatste glas wijn te drinken. Dat is leuk, maar niet de bedoeling. Dat ik hier tot laat in de nacht zou moeten werken, stoort me niet. Ik ben een nachtuil. Maar ik zou het koken, waar mijn passie ligt, verloochenen.”
De gasten zijn allemaal per twee gekomen, maar in het knusse restaurant ontstaan al snel gesprekken tussen de verschillende tafels. De sfeer is familiair. “Het is de bedoeling dat mensen hier thuis komen”, zegt Greet. “Dat ze hier op hun gemak iets komen eten, een glas wijn drinken, genieten en onthaasten.”
Keuze beperkt, kwaliteit ongewijzigd
De klanten hebben de keuze uit een menu of uit een aantal gerechten van dat menu die ze à la carte nemen. “De keuze is beperkter, zodat er minder voorbereiding is en minder handelingen zijn tijdens de service. Maar op de kwaliteit van de producten en op mijn creativiteit heb ik geen toegevingen gedaan”, legt Greet uit. “Ik hoop dat ik het koken niet verleerd ben. Ik zou eens bij de mensen moeten gaan horen hoe het is verlopen.” Meer dan naar wens, zo blijkt. Dat iedereen nog lang blijft hangen nadat het laatste nagerecht is opgediend, maakt duidelijk dat Greet Verbeeck de juiste keuze heeft gemaakt.
Evident was die nieuwe start niet voor haar. “Ik geraakte vanochtend niet in gang”, vertrouwt ze een klant toe. “Het was moeilijk, heel moeilijk”, vertelt ze ons aan het einde van de avond. “Een rollercoaster van emoties, op en neer. En vreemd, omdat ik heel veel alleen heb moeten doen. Vroeger was Fee mijn rechter- en linkerhand, en mijn klankbord.”
Wat de toekomst brengt, weet Greet nog niet. De B&B heeft ze al in mei heropend en is zeven dagen op zeven open. “Dat betekent dat ik ook elke dag ontbijt moet maken. Ik heb nu wel een systeem met een sleutelkluis, zodat mensen zelf kunnen inchecken.”
Flexijobs en jobstudenten gezocht
Maar vooral de moeilijkheden die ze ondervindt om vrijdag en zaterdag, de dagen dat Gastrobar Cachet de Cire is geopend, personeel te vinden, zijn een hinderpaal. “Ik moet een beroep doen op flexijobs en jobstudenten. Ik wilde de zaak heropenen in juli, maar kreeg maar vijf van de achttien dagen in juli en augustus ingevuld met personeel. Gelukkig kan ik in augustus al drie weekends rekenen op Wout.”
“Greet heeft het me maar één keer moeten vragen”, lacht Wout, een pas afgestudeerde interieurarchitect die al zes jaar meedraait als jobstudent, eerst als afwasser, later in het restaurant aan de zijde van Fee. “Het was wel weer even aanpassen”, geeft hij toe.
“Ik heb mezelf voorgenomen om dit alvast tot het einde van dit jaar uit te zingen”, zegt Greet. “Dan evalueer ik of het werkt, of ik het alleen kan volhouden en personeel kan vinden. Maar de goesting is er wel weer.”
Het is middernacht. De klanten die de heropstart hebben meegemaakt, vertrekken. Maar niet zonder Greet allemaal een bemoedigende knuffel te geven. Blij dat Cachet de Cire heropend is. Ze hebben Greet gemist.