Uitzonderlijk geen goednieuwsshow op het einde van Andermans zaken, waarin Kamal Kharmach bedrijven in nood op het juiste spoor zet. Al stond het in de sterren geschreven. “We gaan het proberen. Maar normaal zou ik adviseren om meteen de boel te sluiten”, zei Kamal al tijdens de eerste gesprekken met Karlien Vereecken.
Nadat ze een gelato-opleiding had gevolgd, opende ze haar ijssalon Marie-Louise in de lente van 2024 in het Griekse Spili: een gemeenschap van achthonderd zielen. “Ik emigreerde er een jaar eerder naartoe, werkte van daaruit als hr-consultant en leerde de bevolking kennen”, vertelt Karlien. “Spili werd een plek waar het voelde als thuiskomen. Zonder lawaai van auto’s, zonder stress en waar een enorme rust over me viel.”
Maar de rust bleek uiteindelijk de boosdoener. De kapitale fout werd in het businessplan gemaakt, nog voor de opening. Karlien baseerde zich op plannen van ijszaken elders en dus niet in de regio. Kreta ontvangt miljoenen toeristen, maar die komen amper naar Spili. Het kón dus niet lukken. “Ik moest sowieso een topzomer hebben om de winter te overbruggen. Maar het is crisis voor velen. Ik verkocht vaak een potje ijs met één bol, maar wel met twee lepeltjes”, zegt ze.
Karlien draaide een veel te lage omzet in haar eerste jaar en er waren leningen van bijna 150.000 euro. “In mijn studies toerisme kreeg ik een opleiding boekhouden, maar ik volgde geen lessen in ondernemerschap. Een studie bereidt je ook nooit honderd procent voor op het ondernemerschap. Ik stapte er deels blind in. Vanuit een passie voor eten en het eerbetoon aan oma”, geeft ze toe.
Kharmach deed Karlien inzien dat enkel focussen op Spili een verloren zaak was. Hij stelde b2b-verkoop voor: leveren aan bedrijven in literdozen. Van koffiebars tot hotels en supermarkten. Ook moest er op grote steden gemikt worden. “Ik volgde zijn visie. Mijn product was uitstekend. Alleen schortte het aan de afzetmarkt.” Karlien mocht overal langskomen en er was enthousiasme, maar het kwam zelden tot een deal. Ze mikte voorts op een ‘gegeerde’ plek om ijsjes op straat te verkopen, maar zelfs dat bleek een kat in een zak.
Kamal liet het dossier doornemen door Dyzo, een organisatie die ondernemers in zware moeilijkheden helpt. Maar hun advies was duidelijk: gezien de schuldenlast, maar vooral door Karliens mentale toestand, zou ze beter stoppen. Karlien had keihard gewerkt, maar was zakelijk én persoonlijk failliet.
Speelde de Griekse mentaliteit haar parten? “Dat speelde mee. Grieken zijn fijne mensen en ik spreek ook de taal. Mensen uit de buurt hebben me ook steevast geholpen. Ze wilden me zelfs een bord eten geven toen ik het lastig had. Maar het is geen makkelijke markt. Ons-kent-ons is hier belangrijk. Je raakt er als buitenlander moeilijk tussen. Dat zou wel gelukt zijn, maar er was meer tijd nodig. Ik had die niet meer.”
Had ze de raad van Kamal, die adviseerde om meteen te stoppen, niet beter ter harte genomen? “Als ik toen was gestopt, zou ik mij dat kwalijk hebben genomen. Dat ik niet heb opgegeven, geeft me zelfs rust in het verwerkingsproces.”
We zijn verrast dat we Karlien kunnen bellen op een Grieks nummer. “Na de sluiting vroegen mensen constant of ik terugkom naar de Kempen. Nee, dus. Ik wil hier niet meer weg. Ik woon er nog steeds en heb weer werk.” Ze werkt momenteel in loondienst in een callcenter. “Voor mijn hersenen is dat relaxend werk. Ze waren eraan toe, na alle ellende. Ik noem 2026 vaak mijn sabbatjaar. Dat is het niet, maar ik geniet enorm van de herwonnen rust. Ik leefde en werkte een klein jaar tussen hoop en wanhoop.”
Dat bracht haar mentaal tot op het randje. “De financiële stress was onmetelijk. Toch moest ik me elke dag oppeppen om er weer te staan. Het was soms zoeken naar de glimlach. Normaal ben ik erg positief, maar ik had nooit eerder schulden en plots was er amper geld om eten te kopen.”
Eén van de zwaarste fouten die Karlien zichzelf verwijt, is dat ze het ijssalon in haar eentje wou realiseren. “Ik was diegene die de lening aanging, die de handtekeningen zette én die zeven dagen op zeven keihard werkte. Alles kwam bij één persoon terecht. Dat zou ik nooit meer doen. Als ik nog ooit een zaak begin, zal het meer op mijn maat zijn.”
“Ik ben dankbaar dat ik hier mag wonen. Ik sta momenteel in de zon, naast de zee. Dat is pas leven”
Karlien Vereecken, Deelnemer ‘Andermans zaken’Zou ze dan ooit nog opnieuw durven ondernemen? “Absoluut. Ik merk dat werken onder een baas niks voor mij is. Maar nu doe ik dat om lichamelijk bij te tanken. Als mijn computer dichtgeklapt is, is de werkdag voorbij. Ik hoef niet meer te vrezen voor onbetaalde rekeningen. Maar ergens kriebelt het wel.”
Ze woont vlak bij het pand waar de droom een nachtmerrie werd. “Ik passeer er nog geregeld. Het doet geen pijn meer. Toen ik in de penarie zat, nam ik elke dag al een stukje afscheid. Na het faillissement ben ik rechtgekrabbeld en heb ik beslist om er met een positief gevoel op terug te kijken. Velen dromen, maar durven nooit. Ik ben trots dat ik het gedurfd heb.” Wat de toekomst brengt, is nog onduidelijk. “Maar het gaat weer goed met me”, zegt Karlien. “Ik ben dankbaar dat ik hier mag wonen. Ik sta momenteel in de zon, naast de zee. Dat is pas leven.”
