Met een brede glimlach verwelkomt Heidi elke klant die binnenkomt, en dat is vandaag niet anders. Al is die glimlach misschien nét iets groter sinds het nieuws van haar overwinning. “Toen je belde, dacht ik dat het was om te zeggen dat ik het niet was geworden”, lacht ze. “Ik had het echt niet verwacht. Ik vond al dat ik gewonnen was door gewoon genomineerd te zijn.”
“Het is wel fijn om als vrouw eens in de kijker gezet te worden, vooral als vrouw in een mannenwereld.”
Heidi Gaukema“Het leefde hier wel echt, moet ik zeggen. Elke dag kregen we wel mensen over de vloer die zeiden dat ze gestemd hadden. Er zijn zelfs twee mensen geweest, tachtigers uit het dorp, die speciaal op een middag naar hier zijn gewandeld om te stemmen omdat ze niet wisten hoe het werkte. Hoe hard de mensen er mee bezig zijn, is echt ongelooflijk.”
“En het is wel fijn om als vrouw eens in de kijker gezet te worden”, geeft Heidi toe. “Vooral als vrouw in een mannenwereld, al heeft dat zeker ook zijn voordelen. Ik denk dat vrouwen het soms anders aanpakken, persoonlijker. Dit is geen stereotype bandencentrale: hier staan bloemen op tafel, chocolaatjes voor de klanten, het is hier proper en netjes. Die vrouwelijke touch kan er toch wel een andere draai aan geven en ik merk dat mensen dat appreciëren. Als kleine KMO maak je zo het verschil. We zetten alles op alles om mensen met een glimlach buiten te zien gaan.”
Het mag dan een mannenwereldje zijn, voor Heidi was het geen moeilijke keuze om een bandencentrale te starten. “Ik ben bij wijze van spreken geboren tussen de banden. Mijn ouders hadden in het dorp van Arendonk een bandencentrale en verkochten er ook aanhangwagens”, legt ze uit. “Na 20 jaar hebben ze die verkocht en is mijn vader verdergegaan in de export van autobanden. Mijn broer heeft dan besloten om het aanhangwagen-gedeelte verder te zetten, en ik besloot na mijn studies de bandencentrale opnieuw op te starten.”
“Het is mijn paradepaardje, mijn passie. Ik heb geen kinderen, dus heel mijn leven is de banden. Ik sta er mee op en ga er mee slapen”, zegt Heidi. “Ik werk 6 op de 7 dagen. Wanneer we zaterdag om 13.00 uur de deuren sluiten, stap ik in de auto en rijd ik naar zee voor wat ontspanning. Dat heb ik wel nodig. Als ik in Arendonk blijf, ben ik uiteindelijk toch met het werk bezig. Daar kan ik even mijn verstand op nul zetten.”
“Ik heb geen partner of kinderen, dus heel mijn leven is de banden. Ik ga er mee op en ga er mee slapen.”
Heidi Gaukema“Maar ik doe het graag, en dat is het belangrijkste. Er zijn wel eens mindere dagen en drukkere periodes waarin mijn privéleven moet wijken, tijdens de wisselperiodes bijvoorbeeld. Vooral de winterwissel, wanneer mensen hun zomerbanden komen vervangen voor winterbanden, is heel zwaar voor ons: dat is op korte tijd heel veel werk. Als het plots op 1 november zou sneeuwen, is dat een ramp (lacht), maar voor alles is een oplossing.”
Tijdens moeilijke periodes vindt Heidi veel steun bij haar familie, haar vrienden en haar team. “Zonder mijn broer en mijn moeder zou ik niet kunnen ondernemen. Ook op het gezin van mijn broer en mijn vrienden kan ik altijd rekenen. Zij weten wanneer ze mij een duwtje in de rug moeten geven. Mensen achter je hebben staan, is enorm belangrijk. Het klinkt cliché, maar in mijn geval is dat echt heel belangrijk. Het is door hen dat je blijft volhouden.”
“Ik heb ook het geluk dat ik een hele goede vaste ploeg heb. Ook op hen kan ik echt rekenen. Samen kunnen we het hele jaar overbruggen, ook de drukke periodes”, weet Heidi. “Zo’n sfeer maak je natuurlijk zelf. Mijn team weet dat ze elk moment van de dag ook op mij kunnen rekenen. We zijn echt een kleine familie.”
Dat team bestaat vandaag uit zes mensen, maar 35 jaar geleden deed Heidi het alleen. “Ik zat met mijn banden aan de overkant van mijn vaders exportbedrijf. Als er dan eens een auto aankwam, drukte ik op een knopje en kwam een van de mannen overgestoken om een handje toe te steken. Mensen wisten gewoon niet dat we bestonden. Dat is nu wel anders, we zijn een vaste waarde geworden. Mensen hebben vertrouwen in mij, en dat zal ik nooit beschamen.”
