De laatste productiedag verliep emotioneel. “De laatste doos is ingepakt in een witte doos met ‘Rest in Peace’ erop”, vertelt ex-werknemer Peter Lommelen (59), die 35 jaar in de fabriek werkte. “Dat waren de laatste Belgische sito’s.”
Begeleiding naar nieuwe job
Na het officiële einde verzamelden tientallen (ex-)werknemers in een nabijgelegen café voor een informeel afscheid. Daar overheerste naast verdriet ook trots. “We hebben tot de laatste dag alles gegeven”, klinkt het bij verschillende aanwezigen. “Dat zijn geen collega’s, dat is een echte familie.”
De sluiting werd in mei vorig jaar aangekondigd, waardoor werknemers de tijd kregen om zich voor te bereiden. Er is voorzien in outplacementbegeleiding voor wie op zoek moet naar een nieuwe job.
Tweede thuis
Voor velen betekent het afscheid meer dan het verlies van werk alleen. “Het is niet voor het werk zelf dat je wil werken, maar voor je collega’s”, zegt Britt Gelens (26), een van de jongste werknemers. “Ik heb hier heel veel steun gekregen.”
Ook bij werknemers met tientallen jaren anciënniteit blijft de impact groot. “Het is dubbel”, zegt Conny Schillebeekx (58), die veertig jaar in het bedrijf werkte. “We hebben er wel naartoe kunnen leven, maar het blijft moeilijk.”
Met de sluiting verdwijnt niet alleen een productievestiging, maar ook een werkplek die voor velen als een tweede thuis aanvoelde. De ex-werknemers plannen alvast om contact te houden, met een eerste reünie later dit jaar.
