“Mij moet je niet interviewen, hoor. Ik blijf liever op de achtergrond. Ik ben verlegen en introvert.” Annemie Daniels (62) lacht. Haar outfit, stijlvol maar ook kleurrijk, spreekt haar tegen. Ruim 22 jaar leidde ze Hanolux, aanvankelijk met haar man, wijlen Roel Schenkels. De jongste tien jaar alleen.
We nemen plaats aan de tafel, waar ook haar kinderen Stijn en Lies erbij komen.
Wat betekent Hanolux voor jullie?
Annemie Daniels: “Voor mij is dat een groot stuk van mijn leven. Ik was 16 toen ik Roel heb leren kennen. Vanaf het begin kwam ik hier helpen.”
Toen moest je je lief nog helpen?
“Ik deed dat spontaan. Ik vond dat hier allemaal geweldig. Ja, anders doe je dat niet, hè. Ik heb hier gebouwd, geschupt, poutrels geschilderd. Nadat ik was afgestudeerd aan de middelbare school, mocht ik hier deeltijds komen werken. Ik was toen 19 jaar.”
Was dat de tijd dat Hanolux nog grasmaaiers verkocht?
“Grasmachines en zonnewering. De winkel was toen veel kleiner. Ik had ook wat boekhouding geleerd. Die heb ik op mij genomen. Van boekhouding was toen eigenlijk nog niet zoveel sprake. Ik heb dat uitgebouwd. De verkoop ook, want ik deed dat heel graag. En dan zijn we getrouwd. Daarom is dit een stuk van mijn leven. Ik ben dan wel van de koude kant, maar dit is mijn passie. Ik kan dat niet anders uitleggen. Die passie is er nog altijd, hoor.”
Doet het dan niet pijn om dit af te geven?
“Nee. Ik ben een nuchter persoon. Ik heb onze kinderen nooit gezegd dat ze dit moeten doen. Ze hebben hier als kind nooit moeten helpen. We hebben dat nooit geforceerd. Maar toen Stijn pas was afgestudeerd en wij iemand zochten voor de marketing, hebben we hem wel een aanbod gedaan dat hij niet kon weigeren.”
Stijn Schenkels: “Ik woonde toen in Gent.”
Lies Schenkels: “Het was onder lichte dwang.”
Stijn Schenkels: “Ik had altijd gezegd dat ik dat niet zou doen. Ik voelde me goed in Gent.”
Annemie Daniels: “Ja, maar hij woonde daar met zijn lief. Ik dacht: daar komen boelekes van. Dat zie je van hier dat ik naar Gent ga rijden om die boelekes te kunnen zien.”
Je hebt toch meteen toegezegd?
Stijn Schenkels: “Ik was nog aan het verder studeren, maar ook bezig met muziekproducties. En ja, gejost, hè.”
Eigenlijk heb jij jouw passie moeten opgeven?
Stijn Schenkels: “Hanolux was wat blijven steken in de tijd. Het was erg nodig dat het bedrijf de digitale kaart zou trekken. Website, webshop, digitalisering. Dat was mijn ding wel en dat doe ik hier ondertussen al twaalf jaar.”
Annemie Daniels: “Zo is hij in het bedrijf gegroeid. Hij had toen nog niet de grote verantwoordelijkheid die hij nu draagt. Hij kon dat combineren met zijn opnamestudio. Tot Roel plots stierf. Toen zaten we hier met de handen in het haar. Wat nu? De structuur was gewijzigd, we hadden personeel in dienst. Dat was een moeilijke periode. Toen heeft Stijn zich volledig achter mij gezet en zijn verantwoordelijkheid genomen.”
Stijn Schenkels: “De dood van mijn vader heeft alles wel in een stroomversnelling gebracht. Niet veel later was er de coronapandemie. Toen moesten we nog een tandje bijsteken.”
Annemie Daniels: “Ja, maar je had het ook niet kunnen doen. Ik wilde dit niet kapot laten gaan. Ik had hier twintig jaar heel hard gewerkt. Ik zag hier toekomst voor mijn kinderen in. Niet op de manier zoals wij of mijn schoonouders dat hebben gedaan. Zij dachten alleen aan werken.”
Na Stijn kwam ook Lies in het bedrijf.
Annemie Daniels: “We hadden nood aan iemand die plannen kon tekenen.”
Lies Schenkels: “Dat was in 2019. Ik werkte nog op een trendbureau in Antwerpen. Ik deed dat heel graag, maar door de lockdown werden heel wat presentaties afgelast. Op de dagen dat ik niets om handen had, kon ik hier deeltijds komen werken. Dat is uiteindelijk een voltijdse job geworden.”
Heb jij enige druk ervaren om dat te doen?
Lies Schenkels: “Nee, helemaal niet. Ze hebben me echt wel de kans gegeven om zelf uit te zoeken wat ik wilde doen. Ik heb voordien ook op een architectenbureau gewerkt, maar heb wel gemerkt dat dat niet was wat ik wilde doen.”
Annemie Daniels: “Dat voel je als moeder wel.”
Lies Schenkels: “Hier kreeg ik meer creatieve vrijheid en verantwoordelijkheid.”
Stijn Schenkels: “We zijn opgegroeid in een gezin van zelfstandigen. Lange uren werken heeft ons nooit afgeschrikt.”
Annemie Daniels: “Toch was het anders dan voor jullie vader. Roel moest zijn vader al helpen toen hij 12 was. Hij heeft nooit de kans gehad om te gaan studeren. Dat hebben wij jullie wel laten doen.”
Lies Schenkels: “Druk was er nooit, maar op een organische manier groei je daar wel in.”
Annemie Daniels: “Ik geef de leiding wel uit handen, maar ik ben nog niet weg, hè!
Lies Schenkels: “Dat is regel 1 in de overeenkomst: de zaak is overgenomen, maar mama mag blijven. Heel belangrijk.”
Maar dan moet je voortaan wel luisteren naar hen.”
Stijn Schenkels: “In de praktijk zal dat wel anders zijn.”
Ze zeggen wel eens dat de derde generatie naar de knoppen helpt wat de vorige twee generaties hebben opgebouwd.
Stijn Schenkels: “Dat klopt, 8 procent slaagt. Daarom hebben we een extra traject gevolgd om ons allround te vormen. Zo konden we de blinde vlekken wegwerken.”
Annemie Daniels: “We hebben vijf jaar geleden een bedrijf ingeschakeld om de overname te coördineren. Het is niet evident om met het eigen gezin rond de tafel te gaan zitten, onder andere om over geld te praten. We hebben nog een zoon die niet mee in het bedrijf is gestapt.”
Stijn Schenkels: “Niet dat ons dat angst inboezemt. We werken al verscheidene jaren samen in dit bedrijf en aan wat we willen bereiken. Er is al veel gebeurd. We hebben niet het gevoel dat we nu eindelijk onze zin kunnen gaan doen.”
Lies Schenkels: “We werken al jaren nauw samen.”
De derde generatie gaat het dus niet anders doen.
Stijn Schenkels: “Wat we wilden veranderen, is eigenlijk al veranderd. Het sluitstuk was onze nieuwe webshop, die vorige maand online is gegaan. Daarmee kunnen we onze klanten nog beter voorthelpen. Dat betekent niet dat we meer online willen verkopen. Het persoonlijke contact met de klant blijven we belangrijk vinden. We willen hen wel nog beter begeleiden in het aankoopproces.”
Annemie Daniels: “We hebben tien jaar geleden al belangrijke keuzes gemaakt. Wat willen we wel, en wat willen we niet meer doen. We hebben gekozen voor Belgische merken. We zijn de jacuzzi’s gaan verdelen en sauna’s zelf gaan maken. Als ik terugkijk, is alles veranderd om deze zaak een toekomst te bieden in het hogere segment.”
Stijn Schenkels: “Maar wel met beide voeten op de grond. De Kempense nuchterheid is niet verdwenen uit onze visie.”
Lies Schenkels: “Die lijn willen we doortrekken, in de toonzaal, maar ook in ons onlineverhaal. Als mensen online kopen, moeten ze die focus op kwaliteit en familiariteit ook voelen.”
Annemie Daniels: “Die overname was eigenlijk niet meer dan een formaliteit. We zijn klaar voor de toekomst.”
Annemie, jij verdwijnt nog niet uit de zaak?
Annemie Daniels: “Zeker niet. Ik wil dit blijven doen tot mijn tachtigste.”
Lies Schenkels: “Dat is contractueel vastgelegd.” (lacht)
Annemie Daniels: “Als ze voelen dat het niet meer gaat, mogen ze dat tegen mij zeggen. Dan blijf ik wel thuis.”
Stijn Schenkels: “Dat komt nu wel in de krant, hè ma.”
