Tine Gielis, al twintig jaar CD&V-burgemeester in Laakdal, werd door de Nike-directie op voorhand op de hoogte gebracht van de ontslagen. “Zo gaat het altijd bij belangrijk nieuws. Nike is een zeer belangrijke werkgever. We werken in de beste verstandhouding samen. Het bedrijf doet ook veel voor het verenigingsleven en voor de G-sport in Laakdal.”
Gielis werd burgemeester in 2007. Toen was Nike er al ruim tien jaar. “Ik heb in 2009 de man die Nike naar onze gemeente heeft gehaald ereburger gemaakt.” Die man is Karel Lauwers uit Oud-Turnhout. In de jaren zeventig had hij samen met een vriend een distributiebedrijfje in sportartikelen in Arendonk.
Op een beurs in Keulen sloten ze een deal met Nike. Zij werden de belangrijkste invoerder van de Amerikaanse schoenen en kleren, en ze maakten van Nike binnen de kortste keren een groot succes in België. Eind jaren negentig wilde Nike de distributie zelf in handen nemen. Lauwers verkocht zijn bedrijf aan de gigant uit Amerika en werkte zelf nog twee jaar als general manager voor Nike Benelux.
Perfect gelegen
Het beviel Nike blijkbaar in België. Het bedrijf wilde hier blijven. Karel Lauwers maakte deel uit van het team dat een nieuwe locatie moest zoeken voor een distributiecentrum. Hij kon de leiding ervan overtuigen dat Laakdal de beste plek was.
Laakdal was om meerdere redenen geschikt als locatie. Om te beginnen kon het bedrijf tussen het Albertkanaal en de snelweg een industriegrond van 25 hectare kopen van de nv Scheepvaart: perfect gelegen, mét uitbreidingsmogelijkheden.
Toen Nike in 2017 toe was aan een volgende grote uitbreiding, werd aan directeur Filip Peeters gevraagd waarom de nieuwe hal ook in Laakdal zou komen. “We doen constant onderzoek naar de beste vestigingsplaatsen en deze komt er telkens als beste uit”, antwoordde hij. Peeters toonde zich toen tevreden over de samenwerking met de verschillende overheden. De nabijheid van het Albertkanaal was een grote troef, maar ook het feit dat in Vlaanderen nog voldoende opgeleide mensen voorhanden waren, was voor hem belangrijk. Dat woog zelfs niet op tegen de hogere lonen in België.
In de loop der jaren werd de infrastructuur voor Nike nog flink uitgebreid. Zo opende Infrabel in 2006 een industriële spoorlijn langs het Albertkanaal tussen Meerhout en Herentals. Nike kon zo nog meer producten per spoor vervoeren.
De gemeentebesturen van Laakdal, Meerhout en Ham – de Nike-vestiging strekt zich intussen uit over drie gemeenten – hebben zich ook ingezet om een aantakking van de Nikelaan aan de E313 in Ham erdoor te krijgen. Burgemeester Tine Gielis: “Enkele bedrijven die daarvoor moesten worden onteigend, hadden zich verzet. Het kwam tot een rechtszaak en wij, burgemeesters, hebben toen gepleit om het algemeen belang voorop te stellen. De rechter is ons gevolgd.” Ook voor zijn windmolenpark raakte Nike aan de nodige vergunningen. En binnenkort wordt de missing link in een fietsostrade naar het bedrijf aangelegd.
Subsidies
Nike kreeg in de loop der jaren ook flink wat subsidies van de Vlaamse overheid. Om het bedrijf te overtuigen naar de Kempen te komen, had minister-president Luc Van den Brande (CD&V) in 1993 een bedrag tussen de 200 en 300 miljoen veil, ongeveer 10 procent van de investering van Nike.
De Vlaamse ministers verdedigden hun subsidies omdat Nike zo belangrijk is voor de werkgelegenheid. Dat is het bedrijf natuurlijk nog altijd. Volgens professor retail management Gino Van Ossel is Nike volop bezig met de fouten die de huidige crisis veroorzaakt heeft, recht te zetten. “Niets wijst erop dat Nike zou wegtrekken uit de Kempen”, zegt hij. “Laten we vooral hopen dat dat nooit gebeurt”, zegt Tine Gielis.
