Bij Linx Fashion in Hasselt op de Havermarkt draaien ze niet rond de pot. “In januari hebben wij het aan onze klanten en leveranciers laten weten. Wij zijn daar heel open en eerlijk in. Daarom dat wij het communiceren op onze site”, zegt Tuurs echtgenote Eleni Kapodistrias (59). “Ik weet niet hoeveel bruiden ons sindsdien al gemaild hebben over hoe jammer het is dat we de deuren sluiten. Dat is mooi, maar het geeft ook een dubbel gevoel, omdat we ermee moeten stoppen.”
Sindsdien zijn er in Hasselt en in de outletwinkel in Genk – die intussen verkocht is en plaats zal maken voor een kinépraktijk – koopjes te doen aan 50 en 70 procent korting om de gigantische stock de deur uit te krijgen. De voorbije jaren sloten de filialen in Antwerpen en Leuven al.
Jurken in ‘Thuis’
Linx Fashion is een naam in het wereldje van de trouwers. “Jaarlijks kleden wij toch zo’n 450 tot 500 bruiden. Tel daar nog een veelvoud aan cocktailjurken bij”, zegt Eleni. Zelfs de soap Thuis is klant aan huis. “Al 20 jaar leveren we de jurken wanneer er iemand trouwt. Recent nog voor het huwelijk van Karin en Waldek”, klinkt het.
Aan dat liedje komt eind dit jaar een einde. “Ik ben intussen 75 jaar. Dan heb ik wel al genoeg gewerkt”, lacht Tuur, die tot zijn vijftigste een succesvolle informaticajob had. “Fysiek ben ik nu wel in orde, ook al speelde ik deels door de medicatie de afgelopen twee jaar 22 kilo kwijt en is mijn stem niet meer zo krachtig. Ik heb problemen met de taal. Het is een geluk dat ik nog kan spreken. Heel wat patiënten kunnen niet meer communiceren. Ik vergeet de namen van merken, weet niet welke modellen nog geschikt zijn, een klant zijn naam weet ik nu nog, maar twee uur later niet meer … Zelfs als mijn kleinkinderen binnenkomen, moet ik vragen hoe ze heten”, zegt Tuur, zonder te treuren of medelijden op te wekken. “Op restaurant kan ik de menukaart nog lezen, alleen besef ik niet meer wat er staat.”
“In het begin liet ik Tuur dan een foto zien van een sole meunière, vidée of biefstuk. Nu bestel ik meteen wat hij graag heeft”, vult Eleni aan.
Dromen
Vier jaar geleden doken bij Tuur de eerste tekenen op dat er iets niet klopte. “We waren weg om nieuwe collecties te bekijken en mijn man kreeg zijn zinnen niet meer afgemaakt. Hij moest zoeken naar zijn woorden. Eerst zei hij dat ik overdreef. ‘Zoals zoveel mensen van mijn leeftijd vergeet ik dingen’, kreeg ik als antwoord”, vertelt Eleni. “Na verloop van tijd kon Tuur zijn sleutels niet vinden, hij was zijn paspoort kwijt … Het begon harder en harder op te vallen, waarna het nog een jaar duurde voordat we de diagnose kregen.”
Welke dromen heeft Tuur nog? “Ik wil nog genieten voor wat mij van het leven nog rest”, klinkt het. “Al maak ik me wel zorgen. De dokters kunnen me geen antwoord geven op hoelang ik nog kwaliteitsvol kan leven. Zolang ik fysiek in orde ben, wil ik in elk geval proberen om nog van de wereld te genieten en te reizen. Voor de rest zien we wel.”
