De onroerende voorheffing (belasting op gebouwen en gronden) blijft één van de belangrijkste fiscale instrumenten voor lokale besturen. Ze hebben fiscale autonomie om de opcentiemen (het aandeel dat zij extra mogen heffen) te bepalen. Een ideale belasting dus om extra inkomsten te zoeken.
“Lokale besturen hebben de mogelijkheid om die opcentiemen te ‘differentiëren'”, legt Johann Leten uit. “Ze kunnen hiermee op basis van oppervlakte, kadastraal inkomen of functie andere tarieven toepassen. Dit systeem was oorspronkelijk bedoeld om bepaalde regio’s aantrekkelijker te maken voor economische activiteit en zo investeringen te stimuleren, maar leidt in de praktijk vaker tot zwaardere belasting van ondernemingen. Vooral ruimte-intensieve bedrijven worden hierdoor disproportioneel getroffen. Het instrument dreigt zo zijn oorspronkelijk doel voorbij te schieten en net een rem te zetten op ondernemerschap en investeringen. Het louter belasten van ondernemingen via hogere opcentiemen mag geen precedent worden.”
Uit de recente analyse van Voka Limburg blijkt dat de voornaamste bedrijfsbelastingen worden toegepast op masten en pylonen, bedrijfsgebouwen, reclamedrukwerk, toeristenbelasting en drijfkracht. In de nieuwe meerjarenplannen winnen vooral toeristentaksen aan populariteit. “De archaïsche belasting op drijfkracht wordt de laatste jaren in de meeste gemeenten stelselmatig afgebouwd”, weet Leten. “Al lijkt dit vaak ook automatisch verbonden aan een differentiatie op de opcentiemen onroerende voorheffing of een oppervlaktebelasting specifiek gericht op onze grote bedrijven. Wij blijven erop hameren dat de lokale bedrijfsbelastingen tot een absoluut minimum moet beperkt worden gezien de reeds hoge lastendruk en het uitdagend economisch klimaat van vandaag. Een sterke lokale economie is cruciaal om onze Limburgse regio aantrekkelijk te houden om te ondernemen, te investeren en jobs te creëren.”
