Hof de Draeck is sinds 1 december officieel gesloten. De broers Ghislain en Yvan Duijsens kijken terug op een verhaal van passie, doorzettingsvermogen en een hechte band met personeel én gasten. Het avontuur begon in de jaren tachtig, midden in de roerige tijd van de taalstrijd. Het gebouw, ooit een jachtverblijf van een industriële familie uit Verviers, kwam via een recht van voorkoop in handen van de Vlaamse Gemeenschap. Aanvankelijk probeerde de overheid er een prestigeproject van te maken met grote namen uit de culinaire wereld, maar door de afstand, de eigen investeringen en de politieke spanningen lukte dat niet. Zo kwamen de broers Ghislain en Yvan Duijsens in beeld. “We hadden nooit gedacht dat we een hotel-restaurant zouden uitbaten”, vertelt Ghislain. “Yvan had de hotelschool in Hasselt afgerond, ik was vertaler. Het is per toeval en achteraf gezien met geluk dat dit op ons pad is gekomen.”
Culinaire verwachtingen
De familie woonde al twee generaties op de bijhorende boerderij, maar dit avontuur vroeg om een totaal andere levensstijl. “We begonnen laagdrempelig, onder aantrekkelijke voorwaarden, als vrij eenvoudig plattelandsrestaurant, maar met veel energie en toewijding. Al snel voelden we aan dat onze gasten – mede door het prachtige gebouw – hogere culinaire verwachtingen koesterden”, zegt Ghislain. “Dus legden we de lat hoger en werkten we zeven dagen op zeven, van ’s morgens vroeg tot diep in de nacht. Het was een levensstijl, geen job.”
Een kus en een knuffel
Die inzet wierp vruchten af. Hof de Draeck groeide uit tot een begrip, niet door sterren te pakken, maar met gastvrijheid en een hoogstaande keuken aan een betaalbare prijs. “We hebben altijd geluisterd naar onze klanten. Dat was ons geluk. Het hotel zat meestal een jaar op voorhand vol. Onze gasten bleven jaarlijks terugkeren. Gasten werden vrienden. Op het einde mochten we 95% van onze gasten verwelkomen met hun voornaam, een kus en zelfs af en toe een knuffel. We kenden hen met al hun kleine en grote speciale wensen, die we maar wat graag in vervulling lieten gaan.”
Die warme sfeer was ook te danken aan een trouwe ploeg medewerkers. “Zonder hen was dit nooit gelukt”, benadrukt Ghislain. “Voor die mensen was het meer dan werken. De familie en de hostellerie waren hun tweede thuis. De meesten bleven tussen de twintig en dertig jaar. Dat zegt alles.”
De coronacrisis heeft het afscheid versneld. “Op onze leeftijd wil je niet wachten tot de omstandigheden voor jou gaan beslissen. Het moest op een mooi moment stoppen. Eerst het restaurant, later de B&B. Veertig jaar, dat is toeval, maar het voelt symbolisch.” Het afscheid was emotioneel. “We hebben veel teruggekregen van onze gasten: vriendschappen, mooie momenten. Dat is onbetaalbaar. Hof de Draeck was ons leven. De ontelbare reacties op het bericht van de sluiting op sociale media waren dan ook hartverwarmend.”
Toekomst onzeker
Op 31 december wordt het pand terug overgedragen aan Toerisme Vlaanderen, maar de toekomst is onzeker. “We hebben op een bepaald ogenblik de erfpacht willen verlengen met een geschikte kandidaat-overnemer. Toerisme Vlaanderen liet ons meermaals weten dat dit soort projecten eigenlijk niet meer tot hun corebusiness behoort en dat een verkoop meer voor de hand liggend zou zijn. Het zou zonde zijn als dit mooie verhaal niet kan worden voortgezet. Laat het vooral geen herinnering worden met een hek eromheen.”
