Nee, van schoenen kende Peter Vavedin 20 jaar geleden helemaal niets. De eigenaar en CEO van Ambiorix maakte carrière in de cola, water en fruitsap. “Voor ik Ambiorix overnam, was ik als economist actief voor multinationals, vooral in de sales en marketing van niet-alcoholische dranken”, zegt hij. “Een totaal andere sector dan nu, maar ik heb er wel veel geleerd. Het afbakenen en uitspelen van je USP’s om merken te bouwen of het opzetten van reward-programma’s: het zijn allemaal ervaringen die ik later mee naar Ambiorix heb genomen. Ik was ook veel in het buitenland, onder meer in de VS. Dat verruimt je blik en zorgt voor vernieuwende inzichten.”
Voorgerecht
Als voorgerecht serveerde de chef van Mardaga: St-jacobsvrucht met gerookte paling, selder en appel. De begeleidende wijn: Monteoro, Sella en Mosca, Sardinië, Italië. 100% Vermentino.
“Vakbond moet mee de kar trekken”
Het management leerde hij van figuren als Abbas Bayat, de voorzitter van voetbalclub Sporting Charleroi, die hem meenam naar waterfabrikant Chaudfontaine. “Als intrapreneur had ik er veel vrijheid. Ik kon mijn eigen ding doen, en dat was plezant. Maar er waren ook nadelen, zoals de omgang met de vakbonden in Wallonië. Ze denken daar als délégué vooral aan zichzelf: ‘What’s in it for me?’, terwijl de bonden in Limburg toch eerder proberen om samen met de werkgever aan de kar te trekken en ervoor te zorgen dat iedereen het goed heeft.”
Het zou geen eeuwigdurend verbond blijven. “Chaudfontaine werd verkocht aan Coca-Cola, want ze wilden ook ‘gezonde’ producten in hun gamma. Maar ze hadden niet de ambitie om er een internationaal merk van te maken, wat dus een andere aanpak in sales en marketing betekende. Het imago van het bedrijf veranderde, en ook dat was een reden om andere professionele pistes te verkennen. Het begon te kriebelen om zelf te gaan ondernemen, en zo is Ambiorix op mijn pad gekomen. Het was in 2007 dat ik aan boord ging.”
Hoofdgerecht
Chef Marc maakte een filet van hertenkalf met pastinaak, rode kool en een poivrade. De aangepaste wijn: Palazzo della Torre, Venetië, Italië. Blend van 40% corvina veronese, 25% rondinella, 5% sangiovese, 30% corvinone.
De timing was niet ideaal. “Toen ik het bedrijf overnam had Ambiorix net een woelige periode achter de rug”, herinnert Peter zich. “Door overinvesteringen was de positie enkele jaren voordien aan het wankelen gegaan. Onder meer dankzij de inbreng van LRM kon de continuïteit toen verzekerd worden. Bij mijn aantreden moest er opnieuw gebouwd worden aan de toekomst. Ik kreeg dus meteen een serieuze uitdaging voorgeschoteld, wat het best wel boeiend maakte.”
Vavedin pakte Ambiorix bij de horens en schoeide de fabriek op een moderne leest. “Het fundament was -en is trouwens nog altijd- de superieure kwaliteit van onze schoenen die een leven lang meegaan. Het onverslijtbare: dat bleef toen ik mijn toekomstplan opstelde, onze USP. Maar: zowel het gamma als het merk moesten dringend gemoderniseerd worden. Ik wist uit het verleden dat altijd blijven vernieuwen, en durven om de zaken anders aan te pakken, essentieel is om vooruitgang te boeken. Ik zag het potentieel om het merk nog sterker te maken, en een positieve vibe rond Ambiorix te creëren. Met die doelstelling hebben we bijvoorbeeld de marketing aangepakt door Erik Van Looy in te schakelen als boegbeeld van onze campagnes. Dat heeft bijzonder goed gewerkt, al 15 jaar lang. Daarnaast hebben we visibiliteit gecreëerd door voetbalclubs te sponsoren. We zijn nu actief bij 7 clubs in de Jupiler Pro League. Ook dat werpt zijn vruchten af.”
“Versneakerisering”
De grootste veranderingen gebeurden op andere terreinen. “Het is geen geheim dat de lasten op arbeid in ons land veel te hoog liggen, en wij als ambachtelijk productiebedrijf een levensgroot nadeel hebben ten opzichte van buitenlandse concurrenten”, legt Vavedin uit. “Het was nodig -en heel logisch- dat we in de kosten moesten snoeien en verder automatiseren. We waren bijvoorbeeld genoodzaakt om meer werk uit te besteden aan (buitenlandse) onderaannemers en de eigen productietijd in te perken. Daarbij stelden we natuurlijk wel strenge kwaliteitseisen, en gingen we de externe partijen tot in detail opvolgen. Ambiorix werd zo steeds meer een assemblagebedrijf, dat zich op de ‘home ground’ ging bezighouden met het leveren van echte toegevoegde waarde. Tegelijk moesten we ook het gamma grondig vernieuwen. De consument was overgestapt op een meer informele kledingstijl, ik noem het de ‘versneakerisering’. We moesten mee op de trend springen. Die twee bewegingen waren de enige manier om als lokaal productiebedrijf te overleven.”
En overleven: dat doet Ambiorix tot op vandaag met verve. “Klopt. We zitten momenteel in een feestjaar, want stichter Louis Steyns nam 130 jaar geleden het initiatief om schoenen te gaan fabriceren. Als naam koos hij destijds voor Ambiorix, omdat hij zich toen al wilde onderscheiden met producten die kwaliteit uitstraalden. De naam moest refereren naar iets stoer, iets stevig. Zoals Ambiorix, die op de markt van Tongeren als standbeeld stond te glunderen. Zo is de bal aan het rollen gegaan, en dat nu al vier generaties lang.”
Nagerecht
Het dessert bij Mardaga was een bordje van donkere chocolade met amandel en veenbes.
Een traditie met toekomstperspectief, want intussen is ook dochter Sofie voor Ambiorix in de weer. “Ze voert verschillende functies uit om alle aspecten van het bedrijf te leren kennen”, legt Peter uit. “Maar er is geen vastgelegd traject met het oog op familiale continuïteit. We zien wel welke weg ze zal volgen. Er wordt geen druk uitgeoefend. Intussen drukt ze wel al haar stempel, want zij heeft uiteraard een smaak die beter aansluit bij wat het hedendaagse, jonge publiek wil.” De zonen van Peter zijn vandaag niet rechtstreeks bij de onderneming betrokken, al kan dat uiteraard nog veranderen. Mogelijk begint ook bij hen het ondernemersbloed te kriebelen, want de familie Vavedin heeft nooit anders geweten. “Wist je bijvoorbeeld dat Vavantas staat voor Van Stapel-Vavedin? Die winkels zijn door een nicht van mijn vader gesticht. En ook de rest van de familie zit in de ondernemerswereld, zoals bij Vermeiren Princeps, waar speculoospasta wordt gemaakt. Nog zo’n bedrijf dat we als familie hebben doen groeien dankzij de focus op internationale uitbreiding.”
Zelf denkt de CEO nog niet aan stoppen. “Ik kijk naar onze trouwe medewerker Jef, die 75 is en hier al 61 jaar werkt… Hij is nog altijd heel enthousiast over zijn job. Die verbondenheid en traditie: dat is waar Ambiorix voor staat. Familiale sfeer, langetermijndenken, duurzaamheid,…. Dat alles inspireert me om door te gaan.” Nog minstens 130 jaar!
