Eén brok energie: zo kan je onderneemster Sylvia Vogelaar (49) het best omschrijven. De deur zwaait open, een brede glimlach verschijnt en al snel vertelt ze gepassioneerd over haar bedrijf Passion Works, een uitzendkantoor dat de juiste kandidaat aan het juiste bedrijf koppelt. “Tja, waar het hart van vol is…”, glimlacht ze.
Die passie vertaalt zich ook in haar ondernemersverhaal. Elf jaar geleden opende ze haar eerste kantoor in Herk-de-Stad. Daarvoor werkte ze zeventien jaar in de sector als consulente en later commercieel adviseur. “Ik wilde al langer een eigen bedrijf opstarten, persoonlijker en meer op maat werken, op mijn manier. Maar daarvoor moest ik 500.000 euro startkapitaal bijeenkrijgen – geen bedrag dat je zomaar opzij hebt staan.” Met een win-win lening en het huis in hypotheek lukte het uiteindelijk en waagde ze op haar 38ste de sprong.
De start was pittig. De eerste negen maanden stond ze er alleen voor. “Overdag bezocht ik bedrijven en zocht ik kandidaten, ’s avonds deed ik de administratie: offertes, contracten, facturatie. Dat was keihard werken, zonder loon. Ik kocht ook een jaar lang niets voor mezelf.”
Moeilijke profielen
Vandaag is Passion Works uitgegroeid tot een onderneming met vijf kantoren in Centraal- en Zuid-Limburg, zeventien medewerkers en meer dan 200 klanten. Het bedrijf specialiseert zich in complexe sectoren en moeilijk in te vullen profielen. “Denk aan horeca, fruitteelt met seizoensarbeid of nachtwerk. Voor bedrijven waar mensen om twee uur ’s nachts starten, sturen wij ’s avonds nog een herinnering. Reageren ze niet, dan bellen we hen op. Wij zijn zeven op zeven bereikbaar. Die flexibiliteit is nodig in deze sectoren.”
Al het werk buiten de kantooruren verricht Sylvia zelf. “Work en life lopen in elkaar over, maar dat stoort me niet. Het is mijn hobby. ’s Avonds nog mails beantwoorden geeft me net rust.” Haar echtgenoot en medevennoot John Jeuris en hun drie kinderen – Famke (21), Arjen (19) en Fran (17), springen geregeld bij. “In het weekend volgen ze mails op of beantwoorden ze sollicitaties. Ze kennen de sector goed.” Of de opvolging verzekerd is? “Ze moeten vooral hun eigen weg kiezen. Maar ik zie bij alle drie die ondernemerskriebel.”
Paplepel
Ondernemen kreeg ze zelf ook met de paplepel mee. Haar ouders, Cisca en Richard, hadden het textielbedrijf Berita. “Maar toen ik oud genoeg was, was de zaak niet meer levensvatbaar. Ik heb als klein meisje zo ook de moeilijke kant van ondernemerschap van dichtbij gezien. Mijn ouders hebben echt zwarte sneeuw gezien, het was niet gemakkelijk. Daarom betekent rijkdom voor mij: met je gezin iets kunnen gaan eten zonder angstvallig te moeten rekenen.”
Haar vader maakte haar succes niet meer mee. “Maar ik weet zeker dat hij trots zou zijn. En mijn mama? Die loopt in het rusthuis rond met een QR-code om iedereen op mij te laten stemmen als Strafste Onderneemster.”
Constante druk
Haar achtergrond als maatschappelijk werkster neemt Sylvia bewust mee in haar bedrijf. “Ik geloof dat iedereen kan werken, maar niet altijd binnen de reguliere arbeidsmarkt. Sommige mensen hebben begeleiding op maat nodig. Als private arbeidsbemiddelaar zetten wij daarom sterk in op job- en taalcoaching.” Zo werken er consulenten die Pools en Oekraïens spreken om anderstalige werkzoekenden beter te begeleiden.
Die verantwoordelijkheid weegt soms zwaar. “Het is een veeleisende sector die snel verandert. We dragen een grote verantwoordelijkheid. Als iemand bijvoorbeeld een contract vergeet, kan dat bij controle beschouwd worden als zwartwerk. In het slechtste geval riskeer je zelfs gevangenisstraffen. Dat is gelukkig nog nooit gebeurd, maar het zorgt wel voor constante druk.”
Relativeren
“Er wordt vaak gedacht dat vrouwen emotioneler beslissen, maar dat klopt niet. We kunnen net heel goed relativeren. Waar anderen zich snel opjagen, vraag ik me af hoe acuut een probleem écht is.”
Wat ze wél moeilijk vindt, is de combinatie met het ouderschap. “Als moeder komen veel zorgtaken toch bij jou terecht. Ik probeer er altijd te zijn voor mijn kinderen, maar ik heb ook momenten gemist. Ik ben vaak de mama die als laatste aankomt. Je wil alles goed doen, als ondernemer én als mama, maar perfectie bestaat niet. Dat heb ik moeten leren.”
Strafste vragen
Durf je transparant zijn over je loon?
“Je verdient wel goed je boterham als zelfstandige. Ons vast loon is niet extreem hoog, wij keren onszelf elk 2.500 euro netto uit, maar als het bedrijf goed draait, kan je werken met winstuitkeringen. Maar we investeren liever in het bedrijf.”
Van welke beslissing lag je ‘s nachts wakker?
“Iemand ontslaan. Het blijft een persoon met talenten en een gezin. Soms probeer je iemand te helpen en zie je dat het toch niet werkt. Dan moet je beslissen in het belang van het team. Dat zijn geen gemakkelijke momenten.”
Kostbaarste bezit?
“De Unizo Livia Award met de parel is me heel dierbaar – een mooie erkenning voor vrouwelijk ondernemerschap. Maar ook een brief die ik ooit aan mijn oma schreef. Mijn vader heeft die al die jaren bewaard. Dat is een waardevolle herinnering aan hem.”
Vind je dat Sylvia Vogelaar de prijs van Strafste Onderneemster verdient? Klik dan op deze link en breng je stem uit! Tot 3 maart kan je elke dag opnieuw jouw favoriete steunen!
