“Made in Limburg staat staan er vol van: onheilspellende berichten over onze economie”, analyseert Stockmans. “Grote bedrijven kondigen afbouw en herstructureringen aan, faillissementen volgen elkaar op, en de conjunctuurbarometers kleuren somber. Af en toe flikkert er een lichtpuntje, maar de algemene teneur blijft negatief.”
“En toch. Toch is dat niet het hele verhaal. Want wie kijkt naar onze KMO’s, ziet iets anders: veerkracht, ambitie en groei. Tijdens mijn werkgroep bij VKW Limburg hoorde ik ondernemers die niet bij de pakken blijven zitten. Mensen die ondernemen in de ware zin van het woord — blijven zoeken naar opportuniteiten, blijven proberen, blijven schakelen. Niet alles lukt, maar het is precies dat doorzettingsvermogen dat onze KMO’s tot de echte motor van onze economie maakt.”
“Meer nog”, zegt Joël Stockmans, “de vraag naar personeel blijft overeind. Bedrijven willen vooruit. Ze kijken naar mij (als bemiddelingsbureau), maar ook naar de eerste golf werkzoekenden die in januari opnieuw op de arbeidsmarkt verschijnt — meer dan 100.000 mensen in de eerste maanden van 2026! De verwachtingen zijn hooggespannen, en dat is logisch. Alleen… deel ik dat enthousiasme voorlopig niet. Want waar zitten ze, die mensen? In elk gesprek met mijn klanten komt dezelfde vraag terug: “Wanneer komen ze? Waar blijven ze?” En eerlijk? Ik weet het niet. Er beweegt voorlopig weinig tot niets op de arbeidsmarkt, en de signalen die ik opvang stemmen me niet vrolijk. Zo hoorde ik over zogenaamde activeringssessies voor deze doelgroep waarin 39 van de 40 slides gaan over hoe je vooral niet hoeft te werken, en slechts één over effectief aan de slag gaan. Hallucinant en van de pot gerukt, als je het mij vraagt.”
“Maar, toch kán het anders”, vindt Joël Stockmans. “Ik sprak zopas met een productiebedrijf dat een ploeg Letse medewerkers heeft aangeworven. Die mensen hebben het afgelopen jaar geen enkele ziektedag genomen. Niet omdat ze heiligen zijn, maar omdat ze trots zijn op hun werk. Zelfde omstandigheden, zelfde werkdruk — ander engagement… Bovendien -en godzijdank!- zijn er ondertussen heel veel werkgevers die zich bewust zijn van de limieten van onze arbeidsmarkt: die mensen opnieuw kansen willen geven, die geloven in respect, verantwoordelijkheidszin en motivatie. Meer vragen we niet. En toch blijven velen van ons met lege handen achter, gedwongen om naar het buitenland te kijken terwijl onze eigen werkzaamheidsgraad één van de laagste van Europa is….”
En hij besluit: “Aan iedereen die het wil én moet horen: het is vijf ná twaalf. De speeltijd is voorbij. De heilige huisjes moeten eraan geloven. Onze bedrijven staan klaar. De vacatures zijn er. De kansen liggen voor het grijpen. Maar het is tijd om te stoppen met wachten. Onderneem nu actie. Motiveer — en ja, verplicht desnoods — iedereen die kán werken om zich aan te melden bij ons of bij één van de vele werkgevers die met open armen klaarstaan. Geef hen een faire kans, maar vraag ook dat ze de job zelf een échte kans geven. De toekomst van onze economie hangt niet af van beleidsnota’s of subsidies. Ze hangt af van mensen die hun verantwoordelijkheid nemen. Werkgevers doen het al. Maar moeder, waarop wachten we nog?”
