Huisbereide slaatjes, gehaktbrood en pensen van eigen makelij of zijn fel gesmaakte barbecueworsten. De passie spreekt als Bart Vingerhoets praat over zijn vak. Als prille twintiger kocht de jonge beenhouwer uit Koningshooikt (Lier) destijds een zaak op de Liersesteenweg in Mechelen. “Indertijd volgde ik mijn opleiding bij PIVA. Toen ik afstudeerde, was ik de jongste van de klas”, vertelt hij.
Terwijl de job van bakker of beenhouwer vandaag een knelpuntberoep is, was ze toen eentje waar een beetje op werd neergekeken. “De meeste ouders wilden liever dat hun zoon eerst moderne probeerde, maar ik wilde graag slager worden”, zegt Bart. Bij zijn afstuderen in de zomer van 1978 kon hij meteen aan de slag bij beenhouwerij Carlier in Duffel. Na zijn legerdienst werkte hij tot 1985 bij Scheers, een marktslager uit Sint-Katelijne-Waver. “Daar maakten ze veel charcuterie zelf. Ik heb er veel geleerd met mijn ogen.”
Puur toevallig kwam Bart te weten dat er een beenhouwerij te koop stond in Mechelen. “Anne en ik waren meteen enthousiast. De dag nadat we de advertentie hadden opgemerkt, zijn we met onze ouders komen kijken naar dit pand”, blikt Bart terug. Er stelde zich wel een probleempje. Anne ging nog naar school en was nog maar 17 jaar. “Zij moest thuis ontvoogd worden om een lening te krijgen van de bank. Toen ze 18 werd, zijn we getrouwd en kregen we onze lening”, zegt Bart.
Doorbijten
Hun avontuur kon beginnen. Samen met familie verbouwde hij het werkhuis. “Ik kwam in juni van school en op 5 juli 1985 hebben we onze zaak geopend”, vertelt Anne. Omdat ze zo jong waren, geloofde niet iedereen in hun slaagkansen. “Op onze openingsreceptie hoorde ik een bekende bakker van Lier het nog zo vertellen: ‘Zo jong, dat komt nooit goed’.”
Maar het kwam wel goed, ook al was het doorbijten. “Na een zware werkdag moesten we ‘s avonds de koeltoog nog leegmaken. Ik herinner me nog goed dat ik weende en me afvroeg waar ik aan was begonnen. Het was pittig, maar het is ons gelukt”, vertelt Anne. “We hebben ook veel steun gehad van mijn ouders”, zegt Bart.
Tot voor enkele jaren kwam zijn moeder Julienne als kwieke tachtiger zelfs nog mee gehaktballen rollen en vlees voorsnijden. “Ook mijn vader Emiel was heel trots. Als boerenzoon vond hij het leuk dat ik beenhouwer in Mechelen was geworden. In de beginjaren kwam hij samen met mijn moeder speciaal hierheen om ons te helpen met de afwas”, vertelt Bart. Hun twee kinderen Widmer en Menalie groeiden op in de slagerij. “Ze gingen nooit naar een kribbe”, zegt Anne.
Familiezaak
“In functie van onze kinderen hebben we op een bepaald moment beslist om op zondag te sluiten, ook al was dat een topdag. Er is meer in het leven dan werken alleen. Je werkt om te leven, maar je leeft niet om te werken”, stelt Bart. Om meer tijd te maken voor het gezin stopte Anne zelf in 2010 ook met werken in de zaak. Sinds een vijftal jaar draait dochter Menalie mee, die psychologe is van opleiding. Aanvankelijk met de bedoeling om de zaak later over te nemen.
“In volle corona was ik met een vriendin aan het wandelen aan zee. We droomden over een traiteurszaak”, vertelt Menalie, die geregeld al een handje hielp. Het toeval wilde dat Sandra, een van de vaste waarden in de slagerij, kort daarna besliste om ermee te stoppen. “Dat was voor mij een teken om haar plaats in te nemen”, zegt Menalie. Vader Bart geniet er heel erg van om samen te werken met zijn dochter, maar een overname komt er uiteindelijk niet.
“We hebben er heel lang over nagedacht, maar intussen is er heel wat veranderd in mijn leven. Ik ben mama van een zoontje van 3 en ik wil de belangrijke dingen in het leven van mijn kind niet missen”, legt Menalie uit. Speelt ook mee, ze is zelf geen slager. “Het is een zware stiel met lange werkdagen”, zegt Bart. Ook zelf wil hij wat meer van het leven gaan genieten. “Een flexi-job een of twee dagen per week zie ik nog zitten, maar in de eerste plaats wil ik graag meer tijd maken voor mijn drie kleinkinderen”, vertelt de zestiger.
