Schiettecatte studeerde vijf jaar geleden af als diëtiste en combineert haar eigen praktijk met een voltijdse job in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden. Eerder deed ze drie jaar ervaring op in het Universitair Ziekenhuis Brussel. Haar praktijk startte ze aanvankelijk in Lier, waarna ze zich in Berlaar vestigde.
“De eerste jaren begeleidde ik een brede waaier aan patiënten: mensen met diabetes, allergieën, vermageringsvragen of eetstoornissen”, vertelt ze. “Maar ik merkte dat het werken met patiënten met een eetstoornis mij het meest boeide. Het zijn vaak langdurige trajecten, en het vraagt een heel specifieke aanpak. Je bouwt met die mensen ook een andere band op.”
Groeiende problematiek
Die interesse heeft ook te maken met haar eigen achtergrond. “Als danseres in de topsport kwam ik al vroeg in aanraking met schoonheidsidealen en druk om te vermageren. Dat heeft mij doen nadenken over de impact van die verwachtingen op eetgedrag en zelfbeeld.”
Ze begeleid kinderen, adolescenten en volwassenen. “Het kan gaan om binge eating, ARFID, boulimia of anorexia. Bij anorexia en boulimia speelt het uiterlijk en het zelfbeeld vaak een grote rol. Bij ARFID, een vermijdende of restrictieve eetstoornis, is dat anders: daar spelen sensorische factoren of angst rond voedsel een belangrijke rol, wat soms ook tot ondergewicht leidt.”
De behandeling van een eetstoornis gebeurt volgens Schiettecatte altijd in samenwerking met andere zorgverleners. “Ik werk multidisciplinair samen met een huisarts, psycholoog en soms ook een pediater of kinderpsychiater. Sommige patiënten hebben al begeleiding bij een psycholoog, anders help ik hen om een geschikte doorverwijzing te vinden.”
Gedrag
In de begeleiding wordt niet alleen naar voeding gekeken, maar ook naar gedrag en context. “Wanneer iemand ondergewicht heeft, is het eerste doel uiteraard het herstel van het gewicht. Tegelijk proberen we ook voedingsmiddelen waar patiënten angst voor hebben vrij snel opnieuw te introduceren. Als je dat te lang uitstelt, wordt die angst alleen maar sterker.”
Bij jongere patiënten worden ook de ouders betrokken. “Zeker wanneer kinderen nog thuis wonen en de ouders koken. Gezinnen passen hun leven soms volledig aan aan de eetstoornis, vaak vanuit bezorgdheid, maar dat is niet altijd helpend.”
Jongeren
Een consultatie duurt meestal een uur. “Als het ondergewicht zo ernstig is dat de concentratie moeilijk wordt, korten we de sessies soms in tot een half uur. De meeste patiënten komen om de twee weken langs, maar bij ernstig ondergewicht kan dat ook wekelijks zijn.”
Vanaf april sluit Schiettecatte zich ook aan bij het zorgtraject voor eetstoornissen. Dat betekent dat jongeren tot 23 jaar die een diagnose hebben gekregen recht hebben op terugbetaalde begeleiding. “Concreet kunnen zij tot 38 sessies gratis volgen. Dat is een belangrijke stap, want gespecialiseerde hulp moet toegankelijk blijven voor jongeren en hun gezinnen.”
Schiettecatte houdt voorlopig elke zaterdag consultaties in haar praktijk van 10 tot 14 uur. In de toekomst hoopt ze haar werking nog uit te breiden. “Mijn droom is om ooit een praktijk te hebben waar verschillende disciplines samen onder één dak werken. Zo kunnen we mensen nog beter begeleiden.”
