De beslissing om te stoppen komt er om gezondheidsredenen. “Na 42 jaar van vroeg opstaan, hard werken en elke dag klaarstaan voor onze klanten is het tijd om het mes neer te leggen en een nieuw hoofdstuk te beginnen”, zegt Marc. “We doen dat met gemengde gevoelens, maar vooral met heel veel dankbaarheid.”
Het verhaal van de beenhouwerij begon in 1984. Marc was toen 27 jaar, Edith 21. “Ik werkte eerst bij supermarkt Poelmans in Nijlen”, vertelt Marc. “Mijn ouders hadden een kruidenierswinkel aan de Mechelpoort en mijn nonkel was beenhouwer aan de Antwerpsesteenweg. Zo zat het vak eigenlijk al een beetje in de familie.” Edith werkte op dat moment bij een bakker. “We leerden elkaar kennen en zo is het eigenlijk allemaal begonnen”, vertelt ze. “Samen hebben we beslist om onze eigen zaak te starten.”
Lookworsten
Dat bleek een schot in de roos. De beenhouwerij groeide uit tot een vaste waarde in de stad. “Toen wij begonnen, waren er nog 29 beenhouwers in Lier”, zegt Marc. “Vandaag horen we bij de laatste.” Doorheen de jaren bouwde de zaak een stevige reputatie op, vooral dankzij een aantal eigen specialiteiten. “We zijn vooral gekend voor onze lookworsten, witte en zwarte pensen en onze grillworsten”, vertelt Marc. “En natuurlijk ook onze frikadellenkoek.”
Voor de pensen kwamen klanten zelfs van ver naar Lier. “We hebben klanten die er speciaal voor komen. Nu bestellen sommigen er nog snel extra voor we sluiten. Er is iemand die meer dan honderd pensen besteld heeft”, lacht Marc. Sommige producten reisden zelfs de wereld rond. “Er is ooit een klant geweest die onze pensen meenam naar Dubai, omdat hij daar familie had. Dat was jaren geleden, maar toch bijzonder om te weten dat ze zo ver geraakt zijn.” Ook vandaag blijven trouwe klanten hun favoriete producten meenemen naar andere plekken. “Een klant komt hier elke maand cervela’s halen om mee te nemen naar Nieuwpoort.”
Sint-Gummaruspaté
Marc stond ook bekend om zijn inventiviteit. Zo ontwikkelde hij ooit een speciale Zimmer Ringworst op basis van spek, kaas en kruiden. Daarmee won hij een gouden medaille van de vakorganisatie De Vetten Os. Tijdens de Sint-Gummarusfeesten pakte de beenhouwerij bovendien uit met een eigen Sint-Gummaruspaté. “Dat heeft toen zelfs de pers gehaald”, herinnert Marc zich. “Maar toen onze kruidenleverancier uit Luik failliet ging, zijn we ermee moeten stoppen.”
Alles in de beenhouwerij werd bovendien zo veel mogelijk zelf gemaakt. “Onze vleessla, kip curry en andere slaatjes maken we hier nog altijd zelf. Versheid was en is voor ons altijd heel belangrijk.”
Recepten
De beenhouwersstiel is volgens Marc niet te onderschatten. “Het is hard werken. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Maar tegelijk is het ook een mooie stiel. Je staat dicht bij de mensen en je maakt deel uit van hun dagelijkse leven.” Ook het sociale aspect van het vak koestert hij. “De feestelijkheden met de beenhouwers waren altijd plezant. We namen deel aan stoeten en maakten bijvoorbeeld onze Castiliaanse schotel met varkensreepjes, paprika, ajuin en merguezesaus. We hebben zelfs ooit met een groep beenhouwers aan een radioprogramma meegedaan in Blankenberge.”
De laatste jaren werkte ook hun zoon mee in de zaak. “Toen de gezondheid van Marc achteruitging, is hij bij ons begonnen”, zegt Edith. “Maar de zaak volledig alleen verderzetten, ziet hij niet zitten.” Personeel vinden is bovendien niet eenvoudig. “Alleen kun je zoiets niet bolwerken”, zegt Marc. “Maar als er iemand zou willen overnemen, dan help ik die met plezier op weg. Mijn geheime recepten deel ik met plezier dan.”
Klanten
Het nieuws van de sluiting raakt veel klanten. “Sommigen zouden beginnen schreeuwen. We hebben families die hier al generaties lang komen. Eerst de ouders, daarna hun kinderen en nu zelfs de kleinkinderen.” Ook hun personeel en leveranciers blijven hen bij. “Zonder hen hadden we dit nooit kunnen doen. We zijn ook altijd trouw gebleven, 42 jaar lang”, zegt Marc. “Vorige week kwam hier al een leverancier langs met een fles om ons te bedanken. Dat doet wel iets met een mens.”
Na 42 jaar hard werken kijken Marc en Edith stilaan uit naar een rustiger leven. “Het zal een aanpassing zijn”, zegt Marc. “Maar ik ga wat vaker tijd doorbrengen bij een kameraad die paarden heeft. En misschien eens rustig op de vest wandelen, van bank tot bank.”
