made Rudy Aernoudt. Foto: Joris Herregods

COLUMN. De kmo die op zoek is naar arbeidskrachten, kijkt best eens over de taalgrens

Rudy Aernoudt is professor, schrijver, filosoof, econoom en sinds kort ook kabinetschef van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez. Geregeld kruipt hij in zijn pen om een kritische column te schrijven voor alle regio's van Made in.

Het is moeilijk om voor de Vlaamse kmo’s gemotiveerde en geschoolde arbeidskrachten te vinden. De beperking van de werkloosheid in de tijd zou mensen moeten motiveren om opnieuw aan de slag te gaan. Voor de Vlaamse kmo’s zal het echter weinig impact hebben.

161.000 lange termijn werklozen zullen begin volgend jaar hun recht op uitkering verliezen. Dat zijn mensen die al twee jaar niet werken. De maatregel treft dus 2,2 % van de Belgische bevolking. Waar gaan zij naartoe? Volgens een recente studie van het planbureau gaat 33% aan het werk, 39% verhuist van de VDAB naar het OCMW en 29% wordt inactief. Inactief betekent dat zij verzaken aan hun werkloosheidsallocaties. Op Belgisch niveau betekent die 39% dat er 62.000 nieuwe arbeidskrachten beschikbaar zijn.

Voor Vlaanderen is de situatie op de arbeidsmarkt totaal verschillend. Van de 161.000 werklozen die hun uitkering verliezen, zijn er ‘slechts’ 45 000 in Vlaanderen, of 1% van de Vlamingen. Dat is dus 28% van het totaal of slechts de helft van het aandeel van de Vlamingen in de Belgische bevolking. Dat komt natuurlijk omdat Vlaanderen relatief minder lange termijn werklozen kent. De maatregel treft dus duidelijk meer Brussel, waar 40.000 werklozen of 4,6 % van de bevolking hun uitkering verliezen. Dus bijna evenveel als in Vlaanderen voor een bevolking die vijfmaal kleiner is. In Wallonië gaat het om 76.800 werklozen.

“Door de beperking van de werkloosheid in de tijd, komen er maar 9.900 nieuwe arbeidskrachten bij op de Vlaamse arbeidsmarkt”

Rudy Aernoudt

Maar van die 45.000 gaat slechts 22% aan het werk; 34% verkast van de VDAB naar het OCMW en 44% wordt inactief. Voor deze laatste groep waren de werkloosheidsuitkeringen dus eigenlijk overbodige luxe. Ze hadden het niet echt nodig. Dat slechts één op vijf van de ‘geschrapte’ weer aan het werk gaat, komt natuurlijk door het feit dat de meeste Vlamingen die vandaag in staat zijn om te werken, dat ook doet. De Vlaamse arbeidsmarkt is immers bijzonder krap en onze katholieke wortels maken nog steeds dat voor de meesten ‘arbeid adelt’. Binnen de groep werklozen op lange termijn, is dus slechts één op vijf nog in staat om én gemotiveerd om te werken. Door de beperking van de werkloosheid in de tijd, komen er maar 9.900 nieuwe arbeidskrachten bij op de Vlaamse arbeidsmarkt.

Over de taalgrens

De respectievelijke percentages voor Brussel en Wallonië zijn 42% en 34%. Dat betekent dat er binnen de groep lange termijn werklozen in Brussel en Wallonië een grote groep is die in staat is om te werken, maar misschien minder gemotiveerd om te werken in een systeem waar men levenslang werkloos kon zijn. Uitgedrukt in absolute cijfers: in Wallonië komen door de maatregel 26.000 en in Brussel 17.000 nieuwe arbeidskrachten ter beschikking. Samen vier keer zoveel als in Vlaanderen. Het vooruitzicht van het einde van de allocaties, zou voor deze werklozen wel eens een motivatie kunnen zijn om hard op zoek te gaan naar werk. De kmo die op zoek is naar arbeidskrachten, kijkt dus best ook eens over de taalgrens.