“Klanten vreesden eerst dat het brood ’s ochtends nog naar frieten zou ruiken, maar gelukkig is dat niet het geval”, zegt Ann met een grote glimlach. Samen met haar man Jerry en hun drie kinderen baat ze sinds september de unieke onderneming in het hart van het dorp uit.
Grote droom
Toch is de zaak niet nieuw, want het bakkerijgedeelte bestaat al véél langer. Halverwege de jaren negentig konden buurtbewoners hier al terecht voor verse broden en heerlijke koffiekoeken. Oorspronkelijk was de zaak van haar zus Hilde en haar toenmalige partner, maar in 2016 namen Ann en Jerry de bakkerij over. “Wij werkten er al die tijd ook al, maar toen werden we dus ook eigenaars.”
Er gingen nog eens negen jaar voorbij, maar stiekem droomde Ann al langer van een carrièreswitch. “Mijn ouders hadden een frituur in Leuven toen ik jong was, en eigenlijk was dat ook wel mijn droom”, vertelt ze. En die wens werd twee maanden geleden werkelijkheid: de bakkerij bleef open, maar wordt ’s avonds omgedoopt tot frituur.
Veranderd koopgedrag
Het klinkt allemaal heel romantisch, maar de realiteit is net iets minder rooskleurig. “Want de verandering kwam er ook wel uit noodzaak. Sinds de coronacrisis draaide de bakkerij minder goed”, meldt Ann. “We merken dat het koopgedrag serieus is veranderd, enkel de oudere generatie komt nog regelmatig om brood en banket.”
Als de verkoopcijfers van de bakkerij blijven dalen, kan het zijn dat de familie over een jaar volledig overschakelt op het bakken van frietjes en hamburgers. “Dan kunnen we de frituur ook al tegen de middag openen en zorgen voor zitplaatsen, maar zover is het nu nog niet”, zegt Ann.
Voedselinspectie
Voorlopig blijven ze de twee stielen dus gewoon combineren, maar niet tegelijkertijd. “Dat mag absoluut niet van de voedselinspectie. Na de middag kuisen we alles van de bakker op en maken we de rekken leeg. Het gebeurt wel eens dat mensen ’s avonds nog een brood willen, maar dat moeten we dan weigeren.”
Voor Ann en haar gezin zijn het erg lange dagen. “Mijn wekker staat elke dag om kwart na vier. Na de ochtendshift ga ik even naar huis om onze huisdieren eten te geven, en dan fiets ik terug naar hier om de frietjes al voor te bakken”, vertelt ze. “Om tien uur ’s avonds ben ik dan weer thuis, en het duurt wel nog even voor ik in slaap val.”
Veel voldoening
Toch haalt ze er veel voldoening uit. “Het zijn lange dagen, maar eigenlijk heb ik dat wel graag”, stelt Ann. Ook haar zoon Yannick – bakker van opleiding – kan wennen aan zijn nieuwe beroep. “Het is niet te vergelijken. Normaal werkte ik enkel achter de schermen in de bakkerij, terwijl de mensen nu op mijn vingers kunnen kijken. Maar het gaat steeds beter”, lacht hij.
Ook de inwoners van Kortrijk-Dutsel zijn meer dan tevreden met het unieke familiebedrijf. “De laatste jaren was er geen frituur meer in het dorp, nu kunnen ze gewoon weer om de hoek om frietjes“, besluit Ann.
