Nog drie weken staan ze achter de toonbank, nadien gaat het luik van de etalage dicht. “Het is mooi geweest”, vertelt Johan. “In 2001 heb ik de zaak overgenomen van mijn ouders. Ook zij stonden hier voordien 25 jaar lang. En voordien was mijn grootmoeder hier aan de slag. Ik was de derde generatie in de familieslagerij. Dit is trouwens de laatste slagerij van Schepdaal-centrum.”
Geen opvolger
Maar aan dat familieverhaal komt nu een einde. “We zijn pensioengerechtigd en onze twee zonen zagen het niet zitten om de zaak voort te zetten. Zij kozen een totaal andere richting. De ene werd ingenieur en de andere IT-specialist. Een opvolger hebben we niet gevonden. Mogelijk meldt die zich nog, maar we beseffen dat dat moeilijk wordt. Een eigen slagerij runnen, dat is echt heel veel werken. En het is ook een zware investering voor jonge mensen”, zegt Johan.
Johan en Marleen hebben het werk in de slagerij altijd graag gedaan. “We genoten bekendheid voor onze pensen, de kipkap en ons gehakt”, zegt Johan trots. “En de laatste jaren waren de gebakken balletjes een enorm succes. We bakten die balletjes in de pan, zoals vroeger. Die balletjes vielen zo hard in de smaak dat we de bestellingen soms niet konden volgen.”
Slagerij De Munck zag destijds ook de jonge Remco Evenepoel regelmatig de winkel binnenstappen. “Remco en zijn ouders waren hier klant”, vertelt Johan. “Hij was zonder twijfel de bekendste klant die we hier zagen. Hij kwam vaak naar hier om spaghettisaus te kopen. Maar Remco woont nu in Gooik en zit heel vaak in Spanje, dus zien we hem ook niet vaak meer. Ook de vrouw van Willy Sommers kwam hier regelmatig eens binnen.”
Emotionele momenten
De familieslagerij sluit op 27 juni plechtig de deuren. Wat er met het pand nadien gebeurt, is nog niet duidelijk. “Voorlopig niets”, zegt Johan. “Het atelier gaan we nog blijven gebruiken want ik lever ook nog vlees aan de vzw De Poel, een instelling voor gehandicapten. Die leveringen blijven we nog voortdoen.”
Wat ze na 27 juni gaan doen, staat ook nog niet vast. “Die laatste weken zullen we emotionele momenten kennen want we waren vergroeid met onze zaak”, zegt Marleen. “We hebben een dubbel gevoel. Enerzijds hebben we spijt dat we onze klanten vaarwel moeten zeggen, maar anderzijds gaan we ook eindelijk eens tijd hebben voor onszelf. We zijn geen echte vakantiegangers die naar het buitenland trekken. Maar een uitstapje in het weekend of op zaterdag eens gezellig gaan winkelen, daar kijk ik wel naar uit.”
Ook Johan weet al wat hij met zijn vrije tijd gaat aanvangen. “Ik ben ook voorzitter van FC Schepdaal, de plaatselijke voetbalclub. Daar is altijd wel iets te doen. Vervelen zullen we ons niet.”
