“Met baby’s en kleine kinderen werken was altijd mijn droom en passie”, zegt Maddy Van Wichelen. “Die droom zou ik dan ook waarmaken, daar had ik veel voor over. Na een paar jaren ervaring te hebben opgedaan in een kinderopvang, kregen in 2001 de plannen vorm om een zelfstandig kinderdagverblijf op te starten. Ik kreeg daarbij veel hulp van mijn ouders en familie, die me in hun woonst een eigen zaak lieten starten. Toen is ’t Pieternelleke geboren. Het was het allereerste kinderdagverblijf in onze gemeente, toch iets waar ik heel trots op ben.”
In de beginjaren had Maddy een tiental opvangplaatsen. “Samen met mijn mama zorgden we voor onze eerste kindjes”, vertelt Maddy. “Na enkele jaren, in 2007, zijn we binnen de gemeente verhuisd. We hadden een nieuwe locatie gevonden en deden de nodige verbouwingen om te kunnen uitbreiden. Het vroeg heel veel werk, kostte aardig wat centen en leidde ook tot heel wat gepieker, maar we hebben doorgezet. Vanaf toen konden we in ’t Pieternelleke 16 kinderen opvangen en nam ik ook personeel aan.”
Een kwarteeuw lang zorgde Maddy voor tientallen jonge kinderen uit de regio. “Ik deed mijn job met hart en ziel. Met grote inzet en toewijding heb ik alles gegeven voor mijn kleine Pieternellekes”, zegt Maddy. “Het is een job die een grote verantwoordelijkheid en soms ook opofferingen vraagt, want je kan niet zomaar een dag vrij nemen, je kan eigenlijk niet ziek vallen, je moet altijd paraat staan, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Jammer genoeg is door de jaren heen is de werkdruk aanzienlijk toegenomen, net als de administratieve verplichtingen, de financiële onzekerheden, om nog maar te zwijgen over het personeelstekort.”
Nu gooit Maddy uiteindelijk de handdoek in de ring. “Geloof me, na 25 jaar je droom opgeven, is geen gemakkelijke beslissing, ik ben dan ook niet over één nacht ijs gegaan”, weet Maddy. “Maar ik heb de knoop doorgehakt om verschillende redenen. Het was een schitterende tijd. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Of anders gezegd: soms is genoeg gewoon genoeg.”
Niet gehoord
“In de media gaat het vaak over de kinderopvang, maar hebben we er iets aan? Gebeurt er echt iets om dingen in beweging te zetten, om iets ten goede te veranderen?”, vraagt Maddy zich luidop af. “Dat gevoel heb ik helaas niet, integendeel. We worden in mijn ogen zelfs niet gehoord door de betrokken instanties. Ook al geven we alles van onszelf, doen we lange dagen, nemen we daarbovenop deel aan vergaderingen en opleidingen, voldoen we aan alle verplichtingen en vereisten, passen we ons aan de zoveelste verandering aan: het lijkt nooit genoeg. Alle problemen oplossen tussen de soep en de patatten? Dat gaat niet, want kindjes vragen constant aandacht.”
Eigen waarden
De manier waarop een kinderopvang de dag van vandaag georganiseerd moet worden, is volgens Maddy ook sterk veranderd. “Dat valt voor mij ook steeds moeilijker te combineren met mijn eigen waarden”, zegt Maddy. “Ik blijf wel met hart en ziel verder werken tot al mijn kindjes een ander plaatsje hebben gevonden. Hopelijk lukt dat voor iedereen voor het einde van dit jaar. En dan gaat de deur van ’t Pieternelleke voorgoed dicht.”
“Het doet pijn nu, maar ik kijk met een warm hart terug op alle mooie momenten en vriendschappen die er zijn ontstaan, naar de vele jaren waarin ik met liefde en zorg kindjes heb mogen begeleiden in hun groei en ontwikkeling”, zegt Maddy. “Of ik mijn Pieternellekes ga missen? Wees maar zeker. Het zijn tenslotte ook allemaal een beetje mijn kindjes, groot of klein en ze zitten in mijn hart. Voor mij ligt er een mooie toekomst te wachten met nieuwe uitdagingen waar ik enorm naar uitkijk.”
