De aanleiding van het opmerkelijke strafdossier gaat terug tot in maart 1990, toen ondernemer en politicus Antoine Bekaert stierf op 59-jarige leeftijd. Hij was de kleinzoon van Leo Leander Bekaert (zie foto), die in 1880 in het West-Vlaamse Zwevegem de fundamenten legde van de huidige beursgenoteerde staalkoord- en staaldraadproducent Bekaert.
De twee Bekaert-telgen die op de beklaagdenbank moesten plaatsnemen, waren de zoon en de dochter van Antoine Bekaert: jonkvrouw Anne Bekaert (69) en baron Léon-Thomas Bekaert (67). Alles had te maken met wat ze na diens dood deden met een constructie die hun vader decennia geleden opzette in Liechtenstein. “De heer Antoine Bekaert had bij leven in Liechtenstein een Stiftung opgericht en daar een vermogen ondergebracht”, vertelde rechtbank woordvoerder Peter Catthoor in aanloop naar het vonnis.
Vermeende witwasverrichtingen
Zo’n Liechtensteinse Stiftung is vergelijkbaar met een Belgische ‘private stichting’, een rechtspersoon die hier pas in 2002 is ingevoerd. De stichter kan er een vermogen in onder brengen, maar dat moet dan definitief verdwijnen uit zijn privé vermogen. Het moet gebruikt worden voor een belangeloos doel, waarvoor de stichting in het leven is geroepen. Dat kan voortduren, ook nadat de stichter is overleden. Specifiek aan de Liechtensteinse familiestichting is dat familieleden ook als belangeloos doel kunnen worden bestempeld en vanuit de stichting uitkeringen kunnen krijgen. Het heikele punt was of er vervolgens nog erfbelastingen moesten worden betaald als de de stichter overleed.
Daar wrong het schoentje in deze strafzaak rond de Liechtensteinse stichting van wijlen Antoine Bekaert. “Noch het vermogen zelf, noch de uitkeringen uit dat vermogen zijn aangegeven bij de successieaangifte”, zo oordeelde Justitie die sprak over witwasverrichtingen. Maar de rechtbank in Brugge zag dat dus anders.
