Veel, zo niet alles draaide rond de bouw van een tweede sluis. Marc Adriansens, voorzitter van de vereniging topman van APZI-Voka, formuleerde zijn boodschap zoals we hem kennen: glashelder.
“Redundantie moet het uitgangspunt zijn”, aldus Adriansens. “Dit betekent in dit dossier dat je naast de Pierre Vandammesluis een volwaardige back-up hebt, zodat de haven kan blijven functioneren wanneer er problemen zijn met de Vandammesluis. Tijd verliezen kan niet meer. Bij een onverwachte uitval van deze enige toegang dreigt de achterhaven onbereikbaar te worden. In het slechtste geval mondt dit uit in een muizenvalscenario waarbij bijvoorbeeld car carriers vast komen te zitten in de achterhaven, met (reputatie)schade die kan oplopen van honderdduizenden tot zelfs tientallen miljoenen euro’s. Daarom moeten de specifieke projectbesluiten voor de nieuwe sluis in 2026 afgewerkt worden en moet daarna snel de aanbesteding volgen, zodat de werken vanaf 2027 kunnen starten.”
En-en-logica
Die ‘en-en’-logica, van een gelijktijdige renovatie en nieuwbouw, kwam ook aan bod in de commissie Mobiliteit en Openbare Werken in het parlement (22 januari 2026). Minister Annick De Ridder gaf aan dat een parallel spoor voor de renovatie van de Vandammesluis en de bouw van de nieuwe sluis principieel niet uitgesloten is. Al vraagt dat creativiteit in fasering, budget en financiering.
APZI-Voka West-Vlaanderen volgt de visie van de minister en vraagt om de randvoorwaarden van het complex project expliciet te bekijken en te bespreken, met in het bijzonder de voorziene tunnel onder de nieuwe zeesluis. Die tunnel moet eerst gerealiseerd worden vooraleer de sluiswerken kunnen starten. Deze tunnel dreigt zo het budget te doen ontsporen en de timing te blokkeren.
APZI-Voka West-Vlaanderen vraagt daarom om het huidige planproces en de opmaak van de projectbesluiten niet te vertragen, maar wél in een duidelijk ‘plan B’ te voorzien als de timing of kosten zouden ontsporen. Of als er procedures bij de Raad van State bijkomende problemen opleveren.
