Deniza Miftari (1995) werd geboren in Gjilan (Kosovo), groeide op in Roeselare en woont in Kortrijk. Ze werkt als projectmedewerker en freelance diversity & inclusion specialist. Ze studeerde sociaal werk en verdiepte zich later in thema’s zoals migratie, identiteit, gelijke kansen en jeugdparticipatie. Vanuit die professionele én persoonlijke ervaring ontwikkelde
ze een krachtige stem die engagement, empathie en een verhelderend inzicht combineert.
Deniza Miftari is in onze contreien perfect geïntegreerd. Maar bestaat dat wel, perfecte integratie voor iemand die zijn roots heeft in het buitenland? Deniza boog zich vanuit eigen ervaring en professionele omgang met migranten over de problematiek en schreef er een allermerkwaardigst boek over met als titel Tussenin, uitgegeven bij de Tieltse (Meulebeke) modeluitgeverij Bibliodroom van Johan Vergote.
Hangen in de schommel
De titel van het werk ontvouwt ook al in grote mate de sluier: veel migranten voelen zich ergens tussenin. Geklemd tussen hun nieuwe land met zijn eigen gewoonten en hun land van oorsprong waar veel zaken anders worden ingevuld en bekeken. Het is vaak een beetje hangen en slingeren in een schommel die nu eens die kant opgaat en de andere keer een nieuwe richting uitslaat.
Tussenin is een verbluffend sterk non-fictiedebuut. Het boek is tegelijk een persoonlijke getuigenis, een eerbetoon, een stem voor een gemeenschap die zelden gehoord wordt én een zoektocht naar een identiteit tussen twee werelden. Met glasheldere, trefzekere en soms poëtische taal vertelt de jonge en charismatische auteur wat het betekent om op te groeien ‘tussenin’: tussen Kosovo en België, tussen herinnering en toekomst, tussen dankbaarheid en schuldgevoel.
Uit respect voor de ouders
Veel kinderen van vluchtelingen vertellen hun verhaal, maar de emotioneel en intellectueel op hoog niveau drijvende dertiger schrijft over een dimensie waarover we opvallend weinig horen: de stille plicht om te excelleren. De drang om het best mogelijke leven te leiden.
Niet alleen uit ambitie, maar ook uit dankbaarheid of uit angst, soms ook uit een diepgeworteld schuldgevoel voor het enorme offer dat hun ouders brachten. Succes wordt bijna een morele opdracht. “Die druk kan even vormend als verstikkend werken”, vindt Deniza.”Als je ouders alles achterlaten om jou een toekomst te geven, voelt falen als verraad.”
Succes kent geen rust
Deniza beschrijft hoe veel mensen met een migratieachtergrond daarom ‘harder, beter, hoger’ proberen te leven dan hun leeftijdsgenoten. Het boek legt bloot hoe dat leidt tot trots, maar net zo goed tot druk, pleasen en perfectionisme.
“Het schuldgevoel knaagt, zelfs wanneer je zogenaamd geslaagd bent”, aldus nog Deniza. “Want succes kent geen rust in onze verhalen. Je moet blijven klimmen, blijven tonen dat je het waard bent. Dat de offers van de ouders niet voor niets waren. Tussenin is dan ook een intiem eerbetoon aan mijn vader die in 1999 de oorlog in Kosovo ontvluchtte met maar één doel: zijn gezin een betere toekomst geven. Hij deed alles om ons (zijn 2 kinderen) een leven in veiligheid te bieden. Om vervolgens in België als een naamloze fabrieksarbeider met allochtone roots door het leven te stappen. Dit boek draag ik dan ook op aan mijn veel te vroeg overleden vader.”
