Met grote droefheid nemen we afscheid van onze manager, Marc Claerhout, zo meldt de E3 Saxo Classic in een mededeling aan de buitenwereld. Met Claerhout verliest de wielerklassieker een absolute trekker.
Marc Claerhout was 28 jaar lang een vaste waarde binnen de organisatie van de wielerklassieker en één van de drijvende krachten achter de E3 Saxo Classic. “Veel meer dan onze manager was hij een verbindende kracht, een gewaardeerde collega en bovenal een goede vriend”, zo staat te lezen in de mededeling over zijn heengaan. “Zijn passie voor de koers, zijn enorme engagement en zijn warme persoonlijkheid zullen we nooit vergeten. Marc laat een grote leegte achter, maar ook een onuitwisbare indruk op onze wedstrijd en onze organisatie.”
Eeuwige vriendschap
Jacques Coussens, organisator van de Harelbeekse wielerkoers, was een eeuwige vriend van Marc Claerhout. Hij is danig aangedaan en zingt de loftrompet over zijn ‘copain de route’.
“Marc wás E3”, zegt Coussens. “Hij leefde voor de koers. Hij was er altijd mee bezig. Hij dacht vooruit, zag problemen nog voor ze er waren en zocht oplossingen wanneer anderen nog moesten beginnen zoeken. Achter de schermen was hij een man die ervoor zorgde dat alles klopte. Vergunningen, veiligheid, overleg met gemeenten en politie, commissies, afspraken, telefoontjes… Marc kende het allemaal. Hij wist wie hij moest bellen, wie hij moest overtuigen en vooral: hoe hij mensen met elkaar kon verbinden. Hij had een bijzondere gave om dingen voor elkaar te krijgen. Op een rustige manier, consensus en maken en zorgen voor een mooi verhaal. Maar wie vandaag alleen dat zou herinneren, zou Marc tekortdoen. Want Marc was zoveel meer dan de man die ervoor zorgde dat de koers kon doorgaan. Hij was de man die binnenkwam, rust uitstraalde en met een wat speelse, rustige glimlach de toon kon zetten. De joviale kerel met de wielermicrobe in zijn bloed.
De man met wie je kon lachen, maar ook kon overleggen, discussiëren en soms stevig van mening verschillen. En misschien is dat wel één van de mooiste dingen aan Marc: hij maakte van samenwerken vriendschap. De E3 was voor hem geen evenement dat één dag per jaar plaatsvond. De E3 was een deel van zijn leven. Een deel van zijn identiteit. Een verhaal dat hij samen met anderen schreef, jaar na jaar. En daarom doet zijn afscheid zo ontzettend veel pijn. Want we verliezen vandaag niet alleen iemand met een enorme kennis van onze koers. We verliezen iemand die we elke dag gewoon waren. Iemand die we konden bellen. Iemand die we konden aanspreken. Iemand van wie we wisten: Marc zal het wel regelen. En plots is die vanzelfsprekendheid er niet meer. Dat is misschien nog het moeilijkste aan afscheid nemen. Dat het gewone ineens bijzonder wordt. Een telefoontje. Een grap. Een overleg. Een pint. Een berichtje over de koers.”
Aan Marc
Jacques Coussens besluit zijn hommage: “De koers zal verdergaan. De renners zullen opnieuw over de kasseien rijden. De mensen zullen opnieuw langs het parcours staan. Maar voor ons zal er altijd één iemand ontbreken. En toch zullen we bij elke E3 ook aan u denken. Niet alleen aan de man die ervoor zorgde dat alles geregeld was. Maar aan Marc.”
